І. І. Крамко
З ЛЕКСІКІ в. БЕРАЖНА
Гэты артыкул з'яўляецца дапаўненнем да раней надрукаваных пад назвай «Мясцовыя словы адной прынёманскай гаворкі»¹. Сюды ўвайшлі словы, якія не зафіксаваны «Беларуска-рускім слоўнікам» (1962), або адрозніваюцца значэннем, ці маюць іншую фонамарфалагічную структуру.
АЛОХ м. Канец. Бліско ні падлась, бо дзяравяка можа атскочыць, дасьць па галаве — і алох табе будзя!
АЙКАЦЬ, ОЙКАЦЬ незак. Енчыць. Пярастань ты ойкаць, ні так ужо табе і баліць!
АПІВОШ м. Абдзірала. Ён нідзе свайго ні папусьціць, і беднаго ні пашкадуя, апівош такі.
АРШЭНЦЫ мн. У выразе: Каб цябе (яго) аршэнцы з'елі — каб на цябе (яго) ліха. Хай яго аршэнцы з'ядуць, калі ён гэтаго ні хоча есьці!
АСЯНЧУК м., н., АСЯНЧУЧКА ж. Ягня асенняга акоту. Гэтыя ягнята — парка, абоё асянчукё, але адно за зіму трохі закажаняло, дак меншаё, а другоё вунь якоё вырасло.
АХАЙВАЦЬ незак. Ганіць. Чужую работу ён прывык ахайваць, а сваю нябось заўсюды захвальвая.
АХАЯЦЬ зак. Заганіць. Ты так ахаяла маю работу, што ўжо й рукі ні ляжаць да яе.
БАЛЭХТАЦЦА незак. Плюхацца. Вы ні вельмі балэхтайцяся ў вазярні, бо яшчэ рыбінаі каросты набярацёся!
БАРАБОЛЯ ж. Бульба. Як паехаў зяць да цёшчы,— запрасіла сесці, паставіла бараболю з мундзярамі есці. (З песні.)
¹ З народнага слоўніка. Мінск, 1975; Народнае слова. Мінск, 1976; Народная лексіка. Мінск, 1977.
82 👁