Старонка 149
◀ / 289 ▶
Т. М. Трухан З ДЫЯЛЕКТНАЙ ЛЕКСІКІ РОДНАЙ ВЁСКІ Прыведзеныя словы запісаны ў в. Замошша Любанскага раёна. Гаворка вёскі тыповая для цэнтральнага дыялекту. Для яе характэрны наступныя асаблівасці: ацвярдзенне мяккіх губных перад а, о з выдзяленнем ј (мјод, пјаць, мјаць), захаванне спалучэння зычнага з суфіксальным ј у назоўніках (карэнјэ, насенјэ, сьвінја), наяўнасць канчатка -а ў назоўным склоне множнага ліку ніякага роду (вокна, вёдра, цялята), саканне (сабраласа, забыласа, узяласа), захаванне канцавога -о не пад націскам (много, холадно, сало, жыто). АБАБЭНЧЫЦЬ зак. Абабраць. Прыедуць дзеці з горада, абабэнчаць мацяру і назад паехалі. АТШНЫРЫЦЬ зак. Адкінуць. Атшныр гэтаго ката, чаго ён лазіць пад нагамі. БАРСАЦЬ незак. Дрэнна вышываць. Як узяласа, то ня барсай абы-чаго. БЕРАЖЫЦЦА незак. Сцерагчыся. Беражыса, сынок, а то ўпадзеш. БЗЫКАЦЬ незак. Дражніць. Ня бзыкай каровы, а то здрачыцца будуць. БЛІНЦОЎКА ж. Дзежка, у якой рашчыняюць цеста на бліны. Пастаў блінцоўку на печ, хай цеста падойдзе. БЛІНЧЫК м., часцей мн. блінчыкі. Кісліца. Пасучы каровы, мы папаелі блінчыкаў. БУРКУН м. Бурклівы чалавек. І што гэты буркун буркуе цэлы вечар. БЯЗЬЛЮДНЫ прым. Нелюдзімы. К бязьлюднаму чалавеку няхто ня ходзіць. БЯРАЗАК м. Бярозавыя дровы. Бяразак добрэ на зіму, вельмі ж гарыць зырко. ГОВЯДО н. Карова. Пайду дамой, трэба маё говядо карміць.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
76 👁
◀ / 289 ▶