- роўніца-цы-цы, ж., техн.—уровень, ватерпас. 2. горизонталь(в топографии). - роўны-ная-нае—равный(ровный, Ар.). Нсл. 563; Шсл. Абодвым спасеньне роўнае. Кіт. 1368. Роўны роўнага шукае. Слопішча Шацк. (Шсл.). Ср. ст. раўнейшы. Прев. ст. найраўнейшы—самый равный, самый ровный. Ар. Уменьш., ласкат. раўненькі. Ар. Увелич. раўнюсенькі. Ар. роўна, нареч.—равно, (Нсл.) ровно. Шсл.; Ар. Роўна ты цягай пілу, у бок ня крыві. Ст. Бог ня роўна дзеле. Послов. Нсл. 563. уся роўна—всё равно. - роцька-кі, общ.—ротозей. Ксл. Роцька ты, ня бачыш? Стралкі Беш. (Ксл.). - рабоха-охі-осе, ж.—имя рябой коровы. НК.: Очеркі, 357. - работа-оты-оце, ж.—работа. Ар.; Шсл. Абы здароўе ды рукі а работы стане. Послов. Запярыньне Пух. (Шсл.). - работа-оты, ж. 1. работа(действие). 2. (что должно быть сделано)-работа. Прызначыць на работу. 3. (качество или способ какой-л. работы)-работа. Во гэта работа! здужаць работу—одолеть(исполнить, закончить) работу. НКП. 148. прыганяць да работы—понукать к работе-то. Ар. туравіць на работу—тоже. НКП. 154. Ласкат. работанька-нькі, дат., предл. работаньцы, ж. Да работанькі няма ахвотанькі. Послов. Рапан. 118. - работашна, нареч.—много работы. Дсл. У такім месцу работашна, ну й плоцяць добра. Дсл. работашна дый горача—много работы и работа спешная. Дсл. - работнік-іка, предл.-іку, зват.-іча, м.—рабочий. Гсл.; Ар.; Шсл. Дамагацца разам волі й шчасьця — сабе, бацьку, маці, сялянам, работнікам. ЗСД. 304. На касьбу ўзялі двух работнікаў чужых. Ст. Я работнік ёмкі. Гарун(ст. "Муляру"). просты работнік—чернорабочий. МГсл. - работніца-цы-цы, ж.—женщина рабочий. Ар.; Шсл. Агата ёмкая работніца: работа ў руках ейных аж гарыць! Ст. - работніцкі-кая-кае—рабочий. Работніцкі зьвяз. Работніцкая кляса. Работніцкая кляса. Работніцкае селішча. - рабочы-чая-чае, 1. работающий, рабочий. Ар.; Ксл. У Пётры на вайне куля адарвала рабочы палец. Санікі Беш. (Ксл.). Рабочы конь. 2. работящий, трудолюбивый. Шсл. Нсл. 563. Ён рабочы чалавек: ня згуляе табе й часіны. Ст. Не глядзі бяла, абыб рабоча была. Послов. Нсл. - раба-бы, ж.—рябая корова. Ар. Уменьш., ласкат. рабушка-шкі-шцы,—пёстрая курица, пёстрая корова. Нсл. 571. Курка рабушка зьнясі яечка. Поговор. Нсл. Была ў іх курка рабушка. Мл. Ласкат. рабулька-лькі-льцы, ж. Успомне кароўку Рабульку. Гарун: Варажба. - рабацёньне, (Іг.), рабаціньне, (Ар.)-ня, предл.-ню, собир.—пятна от оспы, а также веснушки и пятна от загара. Шсл.; Ар. Увесь від пакрыўся рабаціньням. Ст. Ад малых год мае Геня поўны від свой рабаценьня. Швэд: Сьцежкі, 86. Спыніла вочы на накрытым рабаціньням відзе. Акула, 294. См. шарыньне, шароцьце. - рабацець-ю, несоверш.—пестреть. Ср. зарабацець, пярэсьціцца. Соверш. зарабацець—запестреть. Гляджу, як зоркі ў цемені бясконцай зарабацелі роям залатым. Рунь, 40. См. запярэсьціцца. - рабачай-ая, предл.-аю, зват.-аю; мн. ч.-аі-аёў-аём-аёў-аямі-аёх, м. 1. работяга. Ар.; Вял. 2. тот, кто много и усердно трудится, труженик. МГсл.; Ар. См. працавень. рабачайка-йкі, дат., предл. и зват.-айку, уменьш. и ласкат. к рабачай 1, 2. Ар. рабачаечка-кі, уменьш. к рабачайка. Мой муж, мой муж рабачаечка. Из песни, Ар. - рабачайка-йкі-йцы, ж. 1. женщина работяга. Ар. 2. труженица. Ар. - рабец-бца, предл.-бцу, зват. рабча; мн. ч. рабцы-оў-ом-ы-амі-ох, м.—рябчик. Ксл.; Гсл. Рабца забіў тамацькі. Папкі Гар. - рабзонка-нкі-нцы, ж.—рябая от оспы женщина. Нсл. 571. Дзеўка рабзонка. Нсл. - рабзуй-уя, предл.-ую, зват.-ую; мн. ч.-уі-уёў-уём-уёў-уямі-уёх, м.—рябой, с лицом покрытым оспой. Ксл. Ах ты рабзуй! Забалотнікі Куз. (Ксл.). - рабізна-ны, дат., предл. рабізьне, ж. 1. пёстрое домотканое (это не обязательно. С.) полотно. Ксл. З рабізны гэта пашыта. Чарніца Сір. (Ксл.). 2. яминки на лице от оспы. Нсл. 571; Ксл. Рабізна ў яго якая! Бель Выс. (Ксл.). Няхай Бог бароне, якая ў яго на відзе рабізна. Нсл. - рабік-іка, предл.-іку, зват.-іча, м.—пестрая юбка. Ксл. Будзем і мы ткаць такія рабікі, як у Салюціне. Макеенкі Аз. (Ксл.). - рабін-ну, предл.-ну, зват.-не, м.—раввин. Ар.; Шсл.; Нсл. 544; Гсл. Рабін у Дукорах дык вельма навучны. Ст. Пойдзем да рабіна, няхай табе прысягу дасьць. Нсл. - рабінава ноч—грозовая ночь. Шсл. Адзін год часта былі рабінавыя ночы: дожджж, як ізь вядра, льле, пярун, маланка — проста страх! Ст. - рабіць-блю-біш-бе, област. робіць-блю, несоверш., без доп. 1. работать. Растсл.; Ар.; Гсл.; Шсл. Рабі да поту, зьясі ў вахвоту. Послов. Ст. 2. што,—делать. Гсл.; Растсл.; Ар.; Шсл.; Ксл. Работу рабіць. Кіт. 33611. Мусульманін кажны работу рабі, але ў пятніцу без немазу(араб. малітвы) не рабі. Тм. 34613. Не рабі ты людзём блага, дык і табе ніхто нічога ня зробе. Ст. Ня ведаю, што