хвастом накрыцца—после совершенного неправильного поступка выглядеть как-будто ничего предосудительного не случилось. Ар.; Віцебшч. Я яго адукаваў, а ён мяне кінуў і хвастом накрыўся. НК. Бачыць — чорт хвастом накрыўся і падаўся у балота. Дуб.(Калосьсе, Но. 3/20, стр. 150). Прышый кабыле хвост, калі ў яе свой ёсьць—о чем-л. совершенно ненужным. Ар. Ласкат. хвоська-кі—коротенький хвост(у зайца, овцы, козы). НК: Под. пос., Но. 34. Ня круці ты хвоськай, хвоськай карацёнькай. НК: стр. 41. Уменьш. хвастоктка, предл.-ткў, зват. хвостку; мн. ч., дат.-тком, мн. ч., предл.-ткох,—хвостик. Ар. Пайшоў каток пад масток — злавіў рыбку за хвасток. хвоська, хвасток,—см. под хвост. хва, хвы, ж.—дрянь, мелочь. Нсл. 676. Вы ўсі хва супроці мяне. Нсл. Набралася хвы тут шмат. Нсл. хвабрыка-ыкі-ыццы, ж.—фабрика. Север.(Косіч 87); Нсл. 676. У хвабрыку дзяцюка ўзялі. Нсл. Палікарп служа на хвабрыццы. Ст. У Клімавічах будуюць новую хвабрыку. Самацевічы Касьцюк. (Бяльсл.). хвабрыкант-нта, предл.-нту, зват.-нце, м.—фабрикант. хвабрычак-чка, м., област.—(маленькая, С.) фабрика. Дсл. 956. На прыкрасі стаіць хвабрычак новы. Дсл. хвабрычны, -ная-нае —фабричный. Жыцьцё камечыцца памеж тога каменьня, хвабрычным дымам дыміцца штодня. Крушына: Творы, 40. хваёвы-вая-вае—сосновый. Шсл. Над ім лёгка калыхаліся хваёвыя лапкі. Адамчык: Арж. колас. хвазануць-нў-нёш-нёць-нём-ніцё, однкр. —хватить(ударить). Шсл. Хвазануў яго па галаве. Ст. хвала-лы, ж. 1. хвала. Шсл.; БГсл. Адзін зьеж вала — усё роўна адна хвала. Послов. Загай Пух. (Шсл.). Катораму Богу хвалу чыніш? Кіт. 4а4. Хвалу аддаваць будзеце. Тм. 15, 10. 2. слава. Нсл. 676. Ад Бога міласьць, а ад людзёў хвалу мае. Нсл. Каб аб табе хвала, па ўсім сьвеце чула. Нсл. хвалда, област. хванда. Шсл., ж.—фалда. Нсл. 676; Шсл. Сьвітка з хвалдамі. Нсл. Даўней сьвіты насілі з хвандамі, а цяпер гэтак ня шыюць. Ст. хвалёндыш-ша, предл. и зват.-шу, м.—самохвал. Нсл. 676. Хвалендыша такога рэдка знайсьці. Нсл. См. хвалько. хваліварак-рку, м.—фольварк, небольшое имение. Ар.; Шсл. Каля нас дык усі панскія хваліваркі пааддавалі на сёлы, толькі большыя двары пакінулі на радаспы. Ст. Да сёлетняга году хваліварак дзяржаў пасэсар. Ст. (Шсл. пад пасэсар). См. дварэц. хваля-лі-лі; мн. ч., род.-ляў, ж. 1. вал, волна, зыбь,( С.) Гсл. волна. МГсл.; Ар.; БНсл. 2. ветер с дождем. Гсл. 3. дама в игральных картах, (С.) Гсл. хвалісты-тая-тае—волнистый, волнообразный. БНсл. Разьліваецца ўваччу хвалістае. ЗСД 245. хваліць-лю-ліш-ле, несоверш., перех. 1. хвалить. Ар.; Нсл.; БГсл. Хоць за плот валіць, але сваё хваліць. Послов. Навасёлкі Пух. (Шсл.). Сябе не хвалі і людзёў ня гань. Капейна Сьміл. (Шсл.). Соверш. пахваліць —похвалить. 2. славить, прославлять, Нсл. 676. воздавать поклонение. Дсл. 956. Жывіце ды Бога хваліце. Нсл. Пана Бога стварыцеля неперастаньне хвалі. Кіт. 7а6. Кажнага дня Пана Бога павінен хваліць. Кіт. 8а2. выхваляць-яю-яеш-яе; повел.-яй-яйма, несоверш. 1. превозносить похвалами, Нсл. 100. восхвалять, (Гсл.) расхвалять. За што ты так яго выхваляеш, выхваліў? Нсл. Пан Бог ня любіць, хто ест пышны і сам сябе выхваляе. Кіт. 13а1. 2. славить, прославлять. Жывем, Бога выхваляючы. Нсл. 100. Пана Бога неперастаньне выхваляй. Кіт. 23б12. выхваліць, соверш. к выхваляць в обоих знач. Прилаг. из прич. выхвалёны, 1. восхваленный. Нсл. 100. Гэтаж выхвалёны твой так зрабіў табе. Нсл. 2. прославленный. Няхай будзе выхвалёны на векі. Нсл. 100. Отгл. имя сущ. выхваленьне-ня, предл.-ню; мн. ч.-ні-няў, 1. восхваление. Нсл. 100. Нявольнікаў карміў сваімі стравамі, не жадоючы ад іх платы ані выхваленьня. Кіт. 12а6. 2. прославление. Выхваленьне Бога. Нсл. ухваліць, соверш., перех.— восхвалить. Нсл. 669. Дужа ты ўхваляеш, ухваліў гэтага каня, ды перахваліў. Нсл. Прич. ухвалены —превознесенный похвалами. Нсл. 669. Восъ што нарабіў твой ухвалены сын. Нсл. Адна была ўхвалёна, а другая зганёна. хваліцца-люся-лішся, несоверш., возвр., кім-чым—хвалиться, (БНсл.) хвастаться. Ар. Няма тут чым хваліцца. Ст. Не хваліся — Богу маліся. Послов. Завада ест, хто даўшы сэдэку(убожніну, араб.), хваліцца. Кіт. 966. Соверш. нахваліць, перех. —похвалить. Соверш. пахваліцца—похвалиться. Ар. выхваляцца-яю-яеш-яе; повел.-яй-яйма, несоверш. 1. превозносить похвалами, Нсл. 100. восхвалять, (Гсл.) расхвалять. За што ты так яго выхваляеш, выхваліў? Нсл. Пан Бог ня любіць, хто ест пышны і сам сябе выхваляе. Кіт. 13а1. 2. славить, прославлять. Соверш. нахваліцца—вдоволь похвалиться. Ты хвалішся сваімі дзецьмі, але яны яшчэ малыя; тады нахвалішся, як яны падрастуць ды будуць добрымі людзьмі. Нсл. 676. Соверш