блудзіць, -джу-джіш-дзе , несоверш. —блуждать(бродить, путать в поисках дороги, Ар.). МГсл.; Шсл. Блудзіў, блудзіў у лесе, ледзь выбіўся на бераг. Ст. Хто пытае, той ня блудзе. Послов. Забалоцьце Сьміл. (Шсл.). Соверш. заблудзіць—заблудиться. Ар. Соверш. зблудзіць із чаго —заблудиться, сбиться с пути. Муса зблудзіў із дарогі. Кіт. 80а9. Добра было б, каб ня зблудзіць. Демид: Веров. 103. Соверш. даблудзіцца—дойти, (доехать, С.) куда, блуждая. Нсл. 135; Ксл. Даблудзіліся да стагоў, а адтуль няма дарогі. Нсл. Даблудзіўся да нейкага іржавеню, а больш ходу няма. Чаркасаў Беш. (Ксл.). Соверш. наблудзіць—много походить, блуждая. Наблудзілі мы тую ноч, пакуль на дарогу ўзьбіліся. Ст. Соверш. наблудзіцца — наблудзіць. Ну й наблудзіліся мы ў лесе, ледзь на бераг выбіліся! Ст. (Шсл. под наблудзіць). Соверш. прыблудзіць —блуждая, подойти куда-л. Дсл. 703. Прыблудзіў да белае бярэзы. Дсл. прыблудзіцца, соверш.—блуждая, подойти куда. Нсл. 495. Да якога сяла мы прыблудзіліся? Нсл. Несоверш. прыблуджацца-аюся-аешся, 1. блуждая, подходить куда-л. 2. (бродя, блуждая, С.) приставать куда, находить приют. Нсл. 495. Да яго шмат хто прыблуджаецца. Нсл. Прыблуджайся да нас. Нсл. блужа-жы-жы — блуша. Жучкевіч, 135. блуканяньне-ня, предл.-ню, отгл. имя сущ. (к блуканяць, блуканяцца)—блуждание, хождение без определённой цели и направления. Юрсл. Што ты сам сабе думаеш, адно блуканяньне ў цябе на ўме. Юрсл. блуканяць-яю-яеш-яе, несоверш. — блуканяцца. Юрсл.; Дсл. 30. блуканяцца-яюся-яешся; повел.-яйся-яймася, несоверш. 1. шататься, бродяжить. Смл. (Даль). — блукацца. Нсл. 27. Дзяцюк блуканяецца. Нсл. Блуканяецца па вуліцы дзень пры дні. Юрсл. Соверш. зблуканяцца —избаловаться, шатаясь, бродняжничая. Нсл. 196. Зблукуняўшыся па сьвеце, які ён будзе работнік удварэ? Нсл. Соверш. пераблуканяцца —пошататься(прошататься, С.) где-л. Нсл. 398. Пераблукуняйся тым часам, пакуль некрутаў здадуць. Нсл. Соверш. прыблуканяцца—прибрести. Нсл. 595. Ледзь прыблукуняліся да сяла. Нсл. 2. валяться. Нсл. 27. Шапка твая блукуняецца, заблукунялася дзесь. Нсл. заблуканяцца, 1. (соверш. к блуканяцца 1), задержаться, бродя. Заблуканяўся нейдзе ў лесе. Нсл. 2. (соверш. к блуканяцца 2)—заваляться. блуканьне-ня, предл.-ню, отгл. имя сущ.(к блукаць, блукацца)—блуждание, (Ксл.) хождение по разным местам, как бы отыскивая кого-л. Нсл. 27. Блуканьне на цэлае раньне. Нсл. блукаць-аю-аеш-ае; повел.-ай-айма, несоверш. Сеўск.(Преобр.),—шататься, шляться. Дух фэргата ў мыгле сівой блукаў. Крушына: Лебедзь, 61. Соверш. праблукаць —проблуждать(пробродить, С.). Растсл. Соверш. прыблукаць—блуждая, прибыть. Можа з пару камароў прыблукалі з роднае зямліцы. Крушына: Лебедзь, 22. блукацца-аюся-аешся, несоверш.—шататься, шляться, Нсл. 27. слоняться. Ксл. Дзядзька наш блукаецца, паблукаўся па сьвеце,(Нсл. 27) як Марка па пекле. Рыбчына Сір. (Ксл.). Соверш. паблукацца. Нсл. 27. Соверш. заблукацца — зайти далеко, странствуя по свету. Нсл. 159. Заблукаўся на чужую старану. Нсл. Соверш. зблукацца — избаловаться, шатаясь. Нсл. 196. Конь зблукаўся, двору ня пільнуе. Нсл. блукуняка-які, общ.—бродяга. Дсл. 30. Які гэта блукуняка тут ходзе? Дсл. блукуняць — блуканяць. блукуняцца — блуканяцца. блуша-шы-шы, ж.—моховое болото обычно верхового типа, пригодное для заготовки мха на прокладку стен. Жучкевіч, 14. блутаніна-ны-не, ж. област.— путаница. Ксл.; Шсл. У іх гэта блутаніна цягнецца з Каляд. Лук'янова Сян. (Ксл.). См. блытаніна. блутаць-аю-аеш-ае, несоверш., устар.—путать. Шсл. Ня блутай нітак. Ст. См. блытаць. Соверш. заблутаць, устар.—запутать. Шсл. Заблутаў канец у нітках і не знайсьці. Крамяні Пух. (Шсл.). Соверш. зблутаць—спутать. Шсл. Зблутаў усі ніткі. Ст. Прич. зблутаны. Зблутаны ячмень за гарою. Ст. блыха-ыхі-ысе; мн. ч. блохі, ж.—блоха. Ар.; Шсл. Блыха пырснула. Ст. Увелич. блышышча-чы. Вось вялізная блышышча! Ст. блыкуняцца — блакуняцца. блындаць-аю-аеш-ае, несоверш., област.—шататься без дела. Ксл. Яму толькі блындаць. Замошша Сян. (Ксл.). См. брындаць. блышак-ака, предл.-аку; мн. ч.-кі-коў-комкі-камі-кох, м.—земляная блоха. ЗТ. блышнік-іка, предл.-ікў, м.—блошница обыкновенная. Шсл. Троха падавілі блохі блышніком. Забалоцьце Сьміл. (Шсл.). блышыць-шу-шыш-шыць, несоверш. 1. говорить вздор, пустословить, пускать пыль в глаза, Нсл. 27. лгать (врать; говорить пустяки, блотать, С.), шутить, Нсл. 27. врать. Ксл. Ня слухай яго, што ён блышыць. Нсл. Скажы праўду, можа ты блышыш? Нсл. 2. говорить нелепости, неприличия. Нсл. 27. Блышыць, пакуль Бог скарае. Нсл. Соверш. зблышыць—сказать нелепость,