2. каланча. Гсл. 3. шатер. Гсл. 4. кибитка. Гсл. морская вежа—маяк. МГсл. вейкі-йкаў, единств. ч. нет.—..... Адчыніш вейкі. Салавей: Сіла 47. Агнём тваe мігалі вейкі. Сяднёў("Бацьк.", Но. 46-47/530-531). Вейкі зьлёгку жмурыш ты. Крушына: Творы, 152. век, веку, предл.-ку, зват. веча; мн. ч. вякікоў-ком, мн. ч., предл.-кох, м. 1. возраст. МГсл. МГсл.; Ар.; Шсл. На яго век розум дык вельма вялікі. Забалацьце Сьміл. (Шсл.). 2. время жизни человека или бытия вещи. Нсл. 105. Пан Бог дае доўгі век. Кіт. 11а16. Давялося чарвяку на вяку. Нсл. Мой дзень — век: зн. мала засталося жыць — прыказъ старых. Ар. 3. кончина. Нсл. 105. Як трэсну, тут табе й век. Нсл. Яму й веку няма. Нсл. век-вяком, Нсл. 105; Шсл., век-вякамі. Нсл. 105,—неизменно, бесконечно, Гсл. от века. Век вяком нічога яны ня мелі й мець ня будуць. Ст. Век-вяком гэта было й будзе. Нсл. Пражыў век як чалавек: век-вяком быў батраком. Гсл. на векі—вечно. На векі ў пекле застане. Кіт. 13764. Пан Бог астанецца на век. Кіт 127а3. век-векаваць — векаваць. Век векаваць тут ня будзем. Ар. века-ка,. предл. на веку; мн. ч.-кі-каў, ср. 1. крышка(гроба, Нсл. 105, квашни, кадки и т.п.) Гсл.; Ар.; Шсл. Уменьш. вечка-чка, на вечку; мн. ч. вечкі-чак(чкаў). Ар. 2. веко глазное, вежда. Шсл.; Ар.; Нсл. векапомны-ная-нае—незабвенный во веки. Гсл. векаваць-кўю-куеш-куе, 1. жить "век"— всю жизнь. Ар. Век векаваць тут ня будзем. Ар. Ня зьбіраецца векаваць тут. Ст. 2. постоянно где быть. Ён і вякуе ў карчме. Нсл. 105. Прич. векаваны—вековечный, долгое время сохраняемый, издавна приобретенный. Нсл. 115. Векаваны мой пояс адабраў. Нсл. Гэта векаванае маё. Нсл. Соверш. зьвекаваць—провести всю жизнь. Гсл.; Ар. І зьвекавала вось Гануткаю. Марціновіч(Беларус, Но. 159). Тут мой бацька век зьвекаваў. Ст. Зьвекавала ў дзеўках. Гсл. векавечна, нареч.—вечно, во веки веков. Гсл. век-вечны-ная-нае, 1. вековечный. Шсл. 2. очень прочный, очень продолжительный. Крэпка зроблена хата будзе век-вечная. Ст. векавіта, нареч. 1. постоянно, продолжительно(как будто вечно, С.). Нсл. 105, очень продолжительно. Гсл. Ён векавіта тут жывець. Нсл. 2. крепко, прочно(как бы на век, С.) Нсл. 105. Векавіта зроблена. Нсл. векавіты-тая-тае, 1. постоянный, всегдашний(вечный, С.). Нсл. 105. Векавіты туташні жыхар. Нсл. Сьвятар не векавіты наш, а заступае месца. Нсл. 2. крепкий, прочный(как бы вековой, С.) Нсл. 105. Векавітая рэч. Нсл. Векавітыя боты ня борзда зносяцца. Нсл. векавуха-ухі-усе, ж.—старая дева. Растт.: Смоленск, 150; Цс. Шэптава Бельск. у.(Тм. 143). вэксаль-лю, предл. и зват.-лю; мн. ч. вэксаліляў. Шсл.; Ар.—вексель. Пазычыў грошы пад вэксаль. Ст. векша-шы-шы, ж.—белка. Гсл. велягур-ра, общ. — велягура. велягура-ры, общ.—великовозрастный, великан. Нсл. 48. Які ж ён велягура вырас. Нсл. Дзеўка велягура. Нсл. велягурны-ная-нае, 1. величественный, огромный. Нсл. 48. Велягурныя палацы. Нсл. 2. (великолепный, С.), пышный, богатый. Нсл. 48. Нареч. велягурна, 1. надменно. Нсл. 48. 2. величаво, пышно. Нсл. 48. велягурысты-тая-тае, 1. высокого роста. Нсл. 48. Велягурысты мужчына. Нсл. Велягурыстая баба. Нсл. 2. высокопарный. Нсл. 48. Велягурыстую сказаў пану мову. Нсл. 3. надменный, гордый. Нсл. 48. Як ты стаў велягурысты, як пабагацеў! Нсл. 4. пышный, богатый. Нсл. 48. Велягурысты пан. Нсл. Нареч. велягурыста, 1. высокопарно. Нсл. 48. Велягурыста гавора. Нсл. 48. Велягурыста гавора. Нсл. 2. надменно. Нсл. 48. 3. величаво, пышно. Нсл. 48. Велягурыста выставіў харомы. Нсл. Велягурыста жывець. Нсл. велягурыцца, -руся-рышся, несоверш.—мечтать о себе много, кичиться. Нсл. 48. Велягурыцца, як бы што доброе. Нсл. Соверш. узьвелягурыцца—возгордиться о себе много. Нсл. 48. Мы яго, як аблупленага, знаем, дарма што ўзьвелягурыўся. Нсл. Велісазар-ра—созвездие(Плеяд, С.); Ксл. Велісазар ужо на паўдні — пара йсьці малаціць. Вейна Сян. (Ксл.). веліч-чы, ж. 1.—огромная величина (громадина, Гсл.); Шсл. 2. величие. Вось дзе веліч вырасла, дык веліч.(о дереве). Ст. велічыня-ні-ні, мн. ч. вялічыні, ж.—величина. МГсл.; Ар.; Шсл. Вось дзе дом — гэткая велічыня! Ст. Майстат велічыні як гэты сьвет будзе. Кіт. 18а6. Ад зямлі да неба аперлася велічыня яго. Тм. 10867. вельма, нареч.—очень, весьма. Шсл. Вельма ты разумны, братка. Ст. См. вельмі. вельмі, (Нсл.; Гсл.), вяльмі, (Сьпяглііца; Гсл.)—весьма, очень. Нсл. 48; Войш.; Гсл.; МГсл.; ПНЗ; Кіт. 1263. Табе вельмі хочацца