Блін, а, м. (мн. блінэ)—блин. Выбяглі блінэ з дзешкі. Ня дадашлі блінэ. В. Старына. Блінчык, а, м.—небольшой, тонкий блин на молоке и яйцах. На вясельля напяклі блінчыкаў. В. Старына. Бліскавіца, ы, ж.—молния. Усю ноч была бліскавіца. В. Тор. Сьміл. р. Бліскаць, дзс. (зак. бліснуць)—сверкать. Аж страх, як маланка бліская! Бліснула цяпелца. Цяпелца нейдзя блісь ды й прапала. В. Старына. Бліскун, ў, м., блішчак, у, м.—мёд на дне чашечек сотов, не сведенный за зиму пчелами. Трэба выразаць бліскуну ды зварыць васкавіцы. С. Амельна, Пух. р. Аж ля подкі відаць блішчак. В. Лядцо, Пух. р. Блішчаць, дзс.—1) блестеть. Пачысьціў боты аж блішчаць. Шкло блішчыць на сонцы.—2) засматривать из любопытства в глаза. Блішчыць у вочы людзям, ік сабака. Нечага бішчаць у вочы: усяроўна ня дам. В. Старына. Блішчусты, прм.—блестящий. Прышыў блішчустыя гузікі. В. Старына. Блонба, ы, ж.—пломба. Па'тразоў блонбы ат мяшкоў ды навылівоў жуковіноў. В. Старына. Блудзіць, дзс.—блуждать. Блудзіў, блудзіў у леся, чуць выбіўся на бераг. В. Старына. Хто пытая, той ня блудзіць. Прык. В. Забалоцьце, Сміл. р. Блузьніць, дзс.—бредить. Хворы ўсю ноч блузьніў. В. Старына. Блу(ы)таніна, ы, ж.—путаница. Мала табе ашчэ было блутаніны с судом?! В. Старына. От нарабіў блытаніны, каб яму ў грудзях навабіла! В. Скрыль, Пух. р. Блу(ы)таць, дзс.—1) путать. Ня блутай нітак. В. Старына.—2) сбиваться в разговоре. Калі пачаў блытаць, мусіць ты вінават. В. Скрыль, Пух. р. Блыха, і, ж.—блоха. Блыха пырснула. Блох у хаця, ік бобу. В. Старына. Блышнік, у, м.—блошница обыкновенная (Pulicaria vulgaris Gaertn). Троха падавілі блохі блышніком. В. Забалоцьце, Сміл. р. Блышышча, ы, ж.—увелич. блоха. Вот вялізная блышышча! В. Старына. Блюваць, дзс.—блевать. Дзіця нешта блюе. В Старына. Блюдка, а, н. (русізм)—блюдечко. Калі гарачы чай, дык пі йз блюдка. В. Старына. Блюзка, і, ж.—блузка. Марыля пашыла сабе крамнаю блюзку. В. Турэц. Сьміл. р. Блядун, а, м.—развратный мужчына. У каго рэдкія зубы, той будзя блядун. Прымета. В. Старына. Бляды, прм.—бледный. Сапсавоўся хлопец, пахудзеў, стоў нейкі бляды. Мусіць яна хворая, што стала блядая. В. Старына. Бляск, у, м. (польск. blask)—блеск. Бляск у вакне: мусіць нейдзя пажар. В. Старына. Бляха, і. ж.—жесть. Бляхаю пакрылі школу. В. Старына. Бляхар, а, м.—жестянник. Вядро трэба аддаць бляхару, каб пастроіў, ато цячэ. В. Старына. Бляшанка, і, ж. (пам. бляшаначка)—жестяная кружка. Наброў бляшанку вады. Будзя добрая бляшаначка. В. Старына. Бляшаны, прм. — жестяный. Цячэ бляшаноя вядро. В. Старына. Бляшка, і, ж.—кусочек жесці. Доля валяяцца бляшка. В. Старына. Бляяць, дзс.—блеять. Авечкі галодныя бляюць у хлевя. В. Старына. Бо, ба, злуч.—ибо, потому что. Бо й проўда, што дурны. В. Старына. Маўчыць, ба вінават. В. Раўнапольле, Сьміл. р. Боб, у, м. зб.—бобы. Напарылі бобу есьці. Змалацілі боб. В. Старына. Богач, а, м.—богатей. Богач на ўвесь сьвет! В. Старына. Бодачка (бодка), і, ж.—пятнышко, точка. Набрала сабе на'ндарак у бодачкі. Набязьменя ня відаць бодак. В. Старына.