Аплявушыць, дзс.—дать затрещину. Ік аплявушыў яго, аж закруціўся. В. Старына. Аплятанік, а, м.—глиняный горшок, оплетенный проволокою. Куцьця варыцца ў вапляганіку. В. Старына Аплятаць, дзс. (прм. аплецены)—скреплять глиняный горшок проволочной сеткой. У нас Іцка аплятая гаршкé. Каб ён (гаршчок) быў аплецяны, даўжэй паслужыўба. В. Старына. Аподка, і, ж.—дно в улье, колоде. На апоцца са жменю было пчол няжывых. В. Лядцо. Пух. р. Аполак, лка, м. — горбыль, плосковыпуклая доска, крайняя из бревна. Трэба купіць аполкаў, каб абгарадзіцца. В. Старына. Апоўзіны, ін, мн.—скрученые ветки, которые кладутся на вершину стога. На стог ашчэ трэба палажыць апоўзіны, ато раскідаяцца верх. В. Лядцо, Пух. р. Апошні, прм.—последний. Апошні раз кажу табе: ня рабі ты етага! В. Старына. Апрануць,-цца, дзс. — одеть,-ться. Німа чаго на плечы апрануць. Апраніся во хоць хустаю. Пашылі кажушок—будзя ў што апрануцца. В. Старына. Апратны, прм.—опрятный. Ета дзіця чыстая, апратная. В. Вострава, Сьміл. р. Апруцянець, дзс. — стать прутом, околеть. От каб ты апруцянеў с такім катом!—усё сала паеў на скавардзе. В. Раўнапольле, Сьміл. р. Апрыкраць, дзс.—сильно надоесть. Так цяжка жыць, што проста апрыкрала. В. Старына. Апрыч, прыйм.=літ. апроч—кроме, без. Гуляйця, дзевачкі, апрыч міне. В. Старына. Апрэгчыся, дзс. (кляцьба)—сдохнуть, околеть. Хай ты апражыся, такоя дзіцятка! В. Старына. Апустошыць, дзс. — опустошить. Сынкé ўсю гаспадарку апустошылі. В. Старына. Апушыць, дзс.—вздуть желудок. Ня жары ўсяго, ато ашчэ апушыць. Ат канюшыны апушыла карову. В. Старына. Апцас, у, м.—гл. Абцас. Апыніцца, дзс.—очутиться. Ік вырваўся жарабок, дык аж за сялом апыніўся. В. Старына. Апырскваць, дзс. (зак. апырскаць)—обрызгивать. Маці апырсквая капусту на'гародзя, каб чэрві ня елі. Апырскай добра рой, дык тады. ня ўцячэ. В. Старына. Апытаць, дзс.—расспросить, разузнать. Трэба ў людзей апытаць, каб дзе дастаць пастушка сабе. В. Старына. Апэцкаць, -цца, дзс. (прм. апэцканы) — замарать,-ться. Увесь апэцкаўся ў муку. Ходзіць пастаянна апэцканы. В. Старына. Апякун, а, м.—опекун, заботник. Нечага мне ўказваць: нашоўся апякун такі! В. Старына. Апяразаць, дзс.—стегнуть. Так апяразоў хлапца пугаю, што той аж закруціўся. В. Старына. Апярэдзіць, дзс. — опередить. Усе хурманкі апярэдзілі міне. В. Старына. Апячыся, дзс. — обжечься. С агнём трэба асьцярожна, каб ня'пячыся. Дзіця апяклося ў пажары. В. Старына. Арабіна, ы, ж. — рябина обыкновенная (Sorbus aucuparia L.) Пад вакном расьце арабіна. В. Жораўкі, Сьміл. р. Арандак, а, м.—гл. Андарак. Наткала арандакоў сабе й дзяўчатам. В. Слонішча, Шацк. р. Арандаковы, прм.—сделанный из „арандака“—юбки. Падай арандаковаю анучу. В. Слонішча, Шацк. р. Араты, ага, м.—пахарь. Я сам і касéц, і араты, і баранавалок. В. Старына. Араць, дзс.—пахать. Пара араць на зіму. Канюшынішча цьвёрда арэцца. Аручы згубіў пугу. Калі хочаш, арыма паркаю: мой і твой конь. В. Старына. Арган, а, м.—орган. У касьцёля дык пяюць і арган ашчэ йграя. В. Старына. Арганісты, ага, м.—органист. Арганістага німа, дык і німа каму йграць у касьцёля. В. Старына.