Цыгундзер, дра, м. (яўрэйск. zuhunder, з ням. zu Hunden).—побранка, строгое взыскание. Ік возьмуць яго на цыгундзяр, дык ня дзе дзеняцца, прызнаяцца. В. Старына. Добра яго ўзялі на цыгундры! В. Крамяні, Пух. р. Цыкора, ы, ж.—цикорий (Cichorium Intubus L). Чай с цыкораю. В. Старына. Цымант, у, м.—цемент. Атліў падлогу с цыманту. В. Старына. Цымантовы, прм.—цементовый. Зрабіў пограб цымантовы. В. Старына. Цымус і чымус, у, м.—1) сладкое кушанье из моркови у евреев. На шабас нашы Сіманэ (ад імя гаспадара—Сіман) наварылі цымусу.—2) самая лучшая часть всякого кушанья. А на дне самы чымус астоўся.—3) лучшая, самая интересная, часть к-л. действия. Ой што тут было—ты ня пасьпеў на самы цымус! В. Старына. Цынбалы, аў, мн. — струнный инструмент вроде цитры. Кандрат умея йграць на цынбалы. В. Старына. Цыраваць, дзс.—штопать. Маці цыруя шкарпэткі. В. Старына. Цырамоніцца, дзс. — церемониться. Ня цырамонься, чаго ты цырамонісься — еж! В. Слопішча. Шацк. р. Цыратовы, прм. (польск. ceratowy)—клеенчатый. Цыратовая шапка ў яго. В. Старына. Цыркаць, дзс.—доить коротко, когда корова дает мало молока. Годзя яе (карову) ўжо цыркаць: боляй ня дасьць малака! В. Старына. Цырубалка, і, ж.—1) детская игрушка из косточки, перевязанной двойным шнурком; вертится на этом шнурке и жужжит. Хлапцэ парабілі сабе цырубалкі ды йграюць.—2) палка, калодка, подвешиваемая к шее свиньи, чтобы та не могла быстро бегать. Сьвіньня ўцякая з пастуха, дык прывязалі ёй цырубалку.—3) тонкие дрова, из сучков. Цырубалкамі прапалілі ў печы, дык і холадна. В. Старына. Цырулік, а, м.—цырюльник. Каб цябе цырулікі парэзалі на мяса! В. Крамяні, Пух. р. Цырыкаць, дзс.—щебетать. Вяраб'е цырыкаюць на дождж. В. Старына. Цыца, ы, ж. (дзіцяч.) материнская грудь. Дам хлопчыку цыцы—ня плач! В. Старына. Цыцка, і, ж.—1) женская грудь, сиська, титька. Дзіця плача—цыцкі хоча.—2) сосец у самок животных. У каровы цыцкі маленькія, німа як і даіць. В. Старына. Цыцоха, і, ж.—женщина с большими грудями. Цыцохі етаі нешта ніхто й замуж ня бярэ! В. Старына. Цьвенкаць, дзс.—зря болтать. Ат цьвенкая языком, ня ведаючы, ў чом дзела! В. Старына. Цьвердзіня, і, ж.—слишком что твердое. Канюшынішча — такая цьвярдзіня, што й плуг ня бярэ! В. Старына. Цьвет, у, м.—1) окраска, колер. Набрала на спадніцу цьмянага цьвету. — 2) цветки деревьев. Насушылі ліповага цьвету ат кашлю. В. Старына. Цьвік, а, м. (пам. цьвічок)—гвоздь. Убіў цьвік у сьцяну. Дошчачку зьбі цьвічком. В. Вострава, Сьміл. р. Цьвіхамі зьбіў скрыньку. В. Старына. Цьвінтар, у, м. (з польск. cmentarz)—погост. Сьвіньня рыюцца на цьвінтары,—ведама німа аграды. С. Дукора, Сьміл. р. Цьвісьці, дзс.—1) цвести. Зараз будуць цьвісьці садке. Цьвіце яблына.—2) плесневеть. Хлеб у стопца, дык цьвіце. В. Старына. Цьвішша, а, н. зб.—гвозди. На хату шмат цьвішша пашло. В. Старына. Цьвярозы, прм. — трезвый. Цьвярозы етак-ба ня брахоў, ато ведама п'яны...В. Старына. Цьмяны, прм. — темноватый. Нейкі цьмяны хлеб вышаў. В. Старына.