Альбо, злуч.—или. Рабі-ж ты як-небудзь: альбо так, альбо етак. В. Старына. Альховіна, ы, ж.—ольховое дерево. Кадоўбчык зрабілі з альховіны. В. Забалоцьце, Сьміл. р. Альховы, прм. — ольховый. Пр. Алехавы, Алешневы. Чырвоны, ік коўш альховы. В. Старына. Алюдзець, дзс.—вырасти, стать более развитым. Пабыў хлопяц у чужых, дык алюдзяў. В. Старына. Амарыканец, нца, м.—американец; так называют и белорусса, побывавшего в Америке. Аўдоцьця вышла замуж за'марыканца. В. Старына. Амбон, у, м.—амвон. Поп кажа казаньня с'амбону. В. Старына. Аметнік, а, м.—небольшая пристройка около продольной стены риги, куда ссыпаются „амеці". Надуло ў ваметнік сьнегу. В. Крамяні, Пух. р. Амеці, яй, мн.—мелкая мякина. Замяшай каровя амецяй. В. Турэц, Сьміл. р. Амін—аминь, конец. Тут табе й амін будзя. В. Старына. А мо'—а может быть. А мо' ета і проўда? В. Старына. Амшарына, ы, ж.—моховое болото. Сянакос няважны: адна амшарына. В. Старына. Амягнуць, дзс.—сильно надоесть. Амягла мне ета язда. В. Старына. Амяжыць,-цца, дзс.—утомить,-ться. Ганёў, ганёў, пакуль ня амяжыў. Амяжыўсі бегаючы. В. Крамяні, Пух. р. Амяла, ы, ж.—мятлик луговой (Роа pratensis L). На маём сянакося нічога ня расьце, апроч амялы. В. Клятное, Пух. р. Амяленьне, я, н.—остатки льна с кострой, полученные при мятьи его. Амяляньням па'птыкалі хату на зіму. В. Старына. Анадоечы, прс.—гл. Надоечы. Анадоячы хадзіў у воласьць. В. Загай, Пух. р. Анбрычак, чка, м.—гл. Імбрычак. Нагрэлі вады цэлы анбрычак. В. Крамяні, Пух. р. Ангельскі, прм.—английский. Хіба ангельскі брусок атточыць сякеру. В. Слопішчы, Шацк. р. Ангіл, а, м, анёл, а, м. (пам. анёлак)—ангел. Чалавек табе ня ангіл. Дзіця стройная, ік анёлак. В. Старына. Андаваць, дзс.—гл. Аддаваць. Ня трэ, было андаваць сваіх грошай. Пара суседу хлеб андаць. В. Слопішчы, Шацк. р. Андарак, а, м.—юбка. Набрала на'ндарак у палоскі. В. Старына. Пр. Арандак. Андрына, ы, ж.—гл. Адрына. Андрэйка і, м.—божья коровка (насекомое — Coccinella). На руцэ сеў андрэйка. В. Старына. Андынара, ы, ж.—плата за батрацкую службу натурою. За панам у дварэ давалі андынару, а ціпер саўхозы сталі, дык даюць жалваньня. В. Старына. Андыхаць, дзс.—гл. Аддыхаць. Анёж, злуч.—ну да, а то как-же. Анёш як: я-ж так і зраблю. В. Старына. Ані—1) употр. в качестве союза. Ані цыбулькі, ані ўкрышыць. Прык. В. Лешніца, Сьміл. р.—2) обозначает отрицание в существовании чего-либо. У хаця нічога німа, скаціна галодная, а ён ані дбая. Пазычыў Атрахім у міне грашай і ані гадкі: забыўся, што трэба аддаць. Сталяр добра склеіў стол, што ані знаку. В. Старына. Анізваньня, у сэнсе прысл. — нисколько. Хлеба ня'сталося анізваньня. Аніўзваньня ня баіцца цібе ніхто. В. Старына. Анікога, анікагутка — совершенно никого. У хаця анікога, усе пашлі. Анікагутка ня было на дварэ. В. Старына. Аніўзнак, прс.—без всякого знака, незаметно. Урэзаў штуку й аніўзнак. В. Загай, Пух. р. Аніяк, прс.—никак. Аніяк ня падняць бярвіна. В. Старына. Аніякі, займ.—совершенно никакой. Аніякага гонару ў яго німа. В. Старына.