Тыцкаць, дзс.—1) совать. Парасюк! ня есьць цеста, а толька тыцкая лычам.—2) давать что кому, особ, скоро. А яна яму тоя й ета—ўсё тыцкая ды тыцкая. В. Старына. Тычка, і, ж.— длинная палка для подпоры вьющихся растений. На пасолю трэба нарабіць тычак. В. Старына. Тычка, і, ж.— приспособление из шеста и шнура с крючком для ловли рыбы: шест вбивается в реке в землю. Паставілі ў рацэ тычку на рыбу. В. Жораўкі, Сьміл. р. Тычына, ы, ж.— длинная палка. Тычынаю спароў гняздо з дулі. В. Старына. Тышчыцца, дзс.— проталкиваться, протискиваться среди толпы вперед. Вот дзе хлапчанё: ззаду ня хоча пастаяць, а тышчыцца наперад. В. Старына. Тышчыць, дзс.— совать. Куды ты тышчыш сваю руку? В. Старына. Тэпаць, дзс.— ходить (о детях и слабых взрослых). Наш хлопчык ужо трошка тэпая. Старая сабе тэпая ў валёначках па хаця. В. Старына. У. Убаёдаць, дзс.— убить, укокошить. Нешта-ж німа с суда нашага бацькі,— ці ня ўбаёдалі яго дзе тыя зладзеі? В. Старына. Убараніць,-цца, дзс.— защитить,-ться. Чуць убаранілі каноплі ат вераб'ёў. Ня ўбараніцца нам ат мышэй. В. Старына. Убачыць,-цца, дзс.— увидеть,-ться. Пазіроў ты, да нічога ня ўбачыў. Каб як нам с табою ўбачыцца. В. Старына. Убіваць, дзс. (зак. убіць)— насильно давать что, навязывать. Ня хоча браць грошай, дык сілаю нечага ўбіваць. І ня было ў міне ахвоты купляць ета парасё» але проста не'к убілі яго мне. В. Старына. Убірацца, дзс.— наряжаться. Толька люЗіць цёнгля ўбіраццы. В. Крамяні, Пух. р. Убіраць, дзс. (зак. убраць, прм. убраны)—1) прибирать. Убірайця ўсё іс стала.—2) наряжаць, украшаць. І мы к сьвяту сваю хату ўбралі. Сам ходзіць убраны, і жонка ўбраная. В. Старына. Убіцца, дзс.— влезть, насильно войти куда. Чаго ты ўбіўся сюды, каб замінаць тут? Блыха ўбілася ў сарочку ды кусая. В. Старына. Ублутацца, дзс.— запутаться. Куры ца ублуталася ў кудзелю. В. Старына. Убогі,-гая, прм. у сэнсе ім.— нищий, нищая. У хату зайшоў убогі. Адзін піражок маці дала на ўбогіх. Па сяле ходзіць убогая. В. Старына. Убоіна, ы, аг.— бранное,—ленивый и не боящийся побоев. Вот убоіна еты конь: пугі ані ня слухая! Убоіна ета дзеўка: ці ты ёй кажы ці не, дык рабіць ані ня хоча. В. Старына. Убок, прс.— в сторону. Атышоў далёка ўбок. В. Старына. Убраньне, я. н.— наряды. Што тага ўбраньня робіцца ў яе!.. В. Старына. Уброд, прс.— вброд. Раку пярайшлі ўброд. В. Старына. Убрыкнуць, дзс.—улягнуть. Жарабок чуць ня ўбрыкнуў міне. В. Старына. Убырскаць,-цца, дзс.— обрызгать,-ться. Спадніцу ўбырскала ў гразь. Ішоў па вадзе, дык увесь убырскаўся. В. Старына. Увагнаць, дзс.— нагнать, догнать. Прэ й ня ўвагнаць яго! В. Старына. Увадраць штуку—выкинуть коленце. Ну й увадроў-жа ён штуку, прахвосьціна! В. Старына. Уважаць, дзс.— обращать внимание. Ня ўважай ты на міне, што я раблю. В. Старына. Уважыць, дзс.— уступить, оказать снисхождение. Трэба чалавеку ўважыць: ён ня вінават. В. Старына.