Скверыцца 257 Скогліць Скверыцца, дзс. — плакаться и капризничать (о ребенке). Дзіця, мусіць, хворая, абы нешта ўсё скверыцца ды скверыцца. В. Старына. Сквірзць, сквірчзць, дзс.— 1) о сале: жариться, издавая непрерывный треск вследствие пригорания. Сала ня пячэцца, а толька сквірыць. Сала будзя сквірэць. В. Старына. Сала сквірчыць на скаварадзе. В. Матарова, Сьмілав. р. — 2) о сильном морозе. Мароз на дварэ аж сквірыць! В. Старына. Скеп, а, м. — два козла для скрепления склееных досок при работе. Ціпер у скеп трэба сьціснуць дошкі. В. Старына. Скеміць, дзс. — понять быстро. Атразу скеміў, у чом дзела. В. Старына. Скепка, і, ж.—щепка. Вялікаю скепку загноў у паляц. В. Старына. Скіба, ы, ж.—отворачиваемая плугом земля. Плуг бярэ шырокаю скібу. В. Старына. Скібішча, ы, ж.— 1) увелич. скіба. Плуг верня скібішчу, аж каню цяжка. — 2) увелич. скібка. Аткавуліў скібішчу хлеба. В. Старына. Скібка, і, ж.—краюха хлеба. Ізьзеў скібку хлеба, — ды ашчэ табе мала! В. Старына. Ск!даць,-цца, дзс. (зак. скінуць, -цца)—сорасывать,-ться. Ты вяз! скідаць гной. Скідаюцца снапэ з воза. Скінулася дзіця йз лавы. В. Старына. Скінуць дзіця,—родить преждевременно ребенка неживым. Сямёніха скінула дзіця. В. Старына. Склад, а, м.— 1) слог. Па складох чытая. Пярайшоў ужо склада.— 2) привернутые одна к другой две „скібы" земли посреди вспахиваемой полосы. Склад роўнінька злажы, дык тады й арацца будзя добра. Гоні ўзароў у склад, а астальноя ў роскідку.—3) телосложение (говорится о животных). Склад у жарабка добры, але ня вядома, як! нораў. В. Старына. Складаны, прж—складной. Знашоў на дарозя складаны ножык. В. Старына. Складка, і, ж.—1) складка в платье. У гестца парабіла складкі.— 2) складчина. Зрабілі складку на выпіўку. В. Старына. Складна, пре.—красиво, складно (говорить). Так-жа складна гаворыць, аж люба яго слухаць! В. Старына. Складны, прм. — складный, стройный. Складная дзяўчына. Складны яго конік. В. Старына. Склеп, а, м. — каменный погреб. Вымуравал! склеп на картоплю. Яблыкі пахавалі ў склепя. В. Старына. Склішчыцца, дзс. — совокупиться, сойтись (о собаках и мухах). Мяльлянава сука!к склешчылася с Антонавым Рабчыкам,—дык і ня разойдуцца! Дзьве мухі склешчыліся дый лётаюць так. В. Старына. Склюд, а, м. — широкий топор с кривым в сторону топорищем, употребляемый для обтесывания стен. Трэба пазычыць у каго склюда высклюдаваць хату. В. Старына. Склюдаваць, дзс. (прм. склюдаваны) — обтесывать бревна в стене. Вудам і сенцы склюдаваць, з большага. Склюдаваная наша хата. В. Старына. Скляпеньне, я, н.—свод. У муры пакал олася скляпеньня. У печы пярастроілі скляпеньня. В. Старына. Скнара, ы, ж. (польск. sknera)—скряга, скупец. Ня будзь скнараю, дай лішняга рубля, дык людзі ўсё зробяць. В. Старына. Скнары цца, дзс.—скупиться, бедниться. Лішня ўжо ты скнарысься, шкадуяш на барыш даць. В. Старына. Скобля, і, ж. — скребок, скобель. Скобляю абскроб бярвіно. В. Старына. Скогліць, дзс.—вопить, выть. Чаго ты скогліш цэлы дзень, вельма яго нехта набіў ужо! В. Старына