сесть в защищенном месте. Каб дзе прыхінуцца каля дрэва ды палалуднаваць. В. Старына. Прыхісьць, і, ж.—пристанище, место, где можно приклонить голову. Ведама, чыстая поля: нідзе ніякаі прыхісьці німа. В. Старына. Прыходна, прс.—прилично. Прыбралі хату як трэба: стол заслалі, лаўкі памылі, — дык і прыходна стала. Ета пальто яму прыходна, а табе нешта ня ліпня. В. Старына. Прыці, дзс.—прийти. Павінян дзядзька к нам прыці. Зоўтра прыдам к вам гуляць. В. Старына. Прыцікаваць, дзс. — подстеречь. Ік раз калі прыцікуя да дасьць пуду, дык боляй ніхто ня палезя ў яго садок. В. Старына. Прыціскаць, дзс. (зак. прыціснуць, прм. прыціснуты)—прижимать. Ня прыціскай надта, і так будзя трымацца. Прыціснаў паляц дзьвярамі. Быў прыціснуты возам, дык і памёр ат таго. В. Старына. Прыцмыкаць, дзс.—затаскать кого работою. Прыцмыкаў каня, што нельга й ехаць. Прыцмыкаў ён сваю жонку. В. Старына. Прыцыбаць,-цца, дзс. — прийти (о длинноногом). Прыцыбаў к нам Базыль і Даніла прыцыбаўся. В. Старына. Прыцягнуць,-цца, дзс. — притащить, -ться. Начорта вы ету заразу прыцягнулі ў хату?! Ледзь прыцёгся дамоў: так-жа быў прыстоў! В. Старына. Прычакаць,-цца, дзс. — дождать, -ться. Ня прычакаць нам тае пары. Чакалі, чакалі яго дый ня прычакаліся. В. Старына. Прычапіцца, дзс.—пристать, привязаться к кому. Прычапіўся, ік сьляпы к плоту. Прык. В. Старына. Прычапіць, дзс. (прм. прычэплены)—прицепить. Ік круку прычапілі новая вядро. Там вяроўка за колца прычэпляна. В. Старына. Прычапка, і, ж. — придирка. Яму абы якую прычапку знайці ды сварыцца. В. Старына. Прычварыць, дзс.—притравить животное собакою. Нехта прычварыў нашу сьвіньню—і вушы апусьціла. В. Старына. Прычмарыць, дзс.—излишне поджарить. Троха прычмарыла сала на скаварадзе. В. Старына. Прычмуціць, дзс. — приворожить. Прычмуціла яна к сабе чужога жаніха. В. Старына. Прычыніць, дзс.—призакрыть. Троха прычыні юшку: хай чад сыходзіць. В. Старына. Прычытваць, дзс. — причитать по покойнику. А як-жа яна галосіць да прычытвая—аж самому шкода слухаць! В. Старына. Прышвы, ваў, мн. — часть сапога, пришиваемая к голенищам. Ік ботам доў новыя прышвы. В. Старына. Прышлы, прм.—пришедший. Ён ня тутэйшы,—прышлы чалавек, ашчэ нічога тут ня ведая. В. Старына. Прышрубаваць, дзс. — привинтить. Прышрубуй капу ў малатарні добра, каб вымалачвала лепяй. В. Старына. Прышчунуць, дзс. — дать нагоняй. Прышчунаў дзяцей, дык ціхінька сядзяць!.. В. Старына. Прышчурыцца, дзс. — съёжиться и приникнуть к чему, чтобы быть не заметным. Сеў ў запячку, прышчурыўся і маўчыць ціхінька. В. Старына. Прышчынак, нка, м. — прыщик. На шчацэ ўсхапіўся прышчынак. В. Старына. Прышчыцца, дзс. — покрываться прыщами. У Валены твар прышчыцца. В. Старына. Прышчэп, а, м.—привитое молодое деревцо. У садку пасадзілі тры прышчэпы. В. Старына. Прышчэпліваць, дзс. (зак. прышчапіць)—прививать оспу или дичок. Наш дзед добра ўмея прышчэпліваць яблыны й грушы. Малога траба везьці ў больніцу воспу прышчапіць. В. Старына. Прышчэць, дзс. — сильно рдеть. Кроў на шчаках аж прышчыць. В. Старына.