Натрудзіць, дзс.—переутомить член тела. Натрудзіў вельма руку, дык баліць. В. Старына. Натрымцецца, дзс.—сильно надрожаться от страху. Ці мала я за сваім п'яніцаю натрымцелася?! В. Старына. Натуга, і, ж.—напряжение, усилие. З вялікаі натугі падарвоў жывот. В. Старына. Натужыцца, дзс—напрячься. Ік натужыўся добра, дык і вырваў кол. В. Старына. Натукаць, дзс.—накричать на кого, набранить, притопывая ногами. Натукаў, натукаў на малога, дык і маўчыць. В. Старына. Натуліцца, дзс.—наклониться, налечь на кого. Чаго ты натуліўся на міне, аж карак ірвеш? В. Старына. Натуляцца, дзс.— 1) наклоняться на кого. Ня натуляйся на міне. —2) набродиться. Колька ета ён натулёўся па сьвеця, аж страх падумаць! В. Старына. Натура, ы, ж.—характер. Благоі ён натуры чалавек. В. Старына. Натурбаваць,-цца дзс.— утрудить, набеспокоить,-ться. Дарам толька чалавека натурбавоў. Ня вельмі што ты там натурбавоўся—работа ня цяжкая. В. Старына. Наўда, ы, ж.—небольшая важность, небольшое уменье. Лапці плесьці наўчыцца—ня наўда вяліка. Наўда вялікая мне, што ён начальнік! В. Старына. Наўдачу, прс.—едва-ли. Наўдачу, ці застанам яго дома. В. Старына. Наўза, ы, ж.—гл. Ноўза. У етум вульлі шмат наўзы. В. Лядцо, Пух. р. Наўзавадзь, прс.—вскачь. Коні панесьліся наўзавадзь. В. Старына. Наўзахапке, прс.—наперебой. Наўзахапке ядуць ігрушы. Наўзахапке пахваталі яблыкі. В. Старына. Наўкос, прс. — наискось. Граніца йдзе наўкос. Прымай наўкос. В. Старына. Наўмысьля, наўмысьня, прс.—умышленно, намеренно. Ета-ж наўмысьля зрабіў ён. Ня наўмысьня разьбіў шклянку. В. Старына. Наўрад (ці), прс.—вряд-ли. Наўрад ці будзя так, як кажаш. В. Старына. Наўскапыта, прс.—галопом, вскачь. Ік доў наўскапыта, аж пыл пакурэў! В. Старына. Наўскасяк, прс.—наискось. Дарога йдзе наўскасяк. В. Старына (Пр. Наўкос). Наўскідаць, дзс.—накласть, побить. Наўскідалі яму, коліка добра. В. Старына. Наўсьцяж, прс.—цугом. К вянцу запрэглі коні наўсьцяж. В. Старына. Наўцекі, прс.—драла, давай удирать. Схапіў ды хутчэй наўцекі. В. Старына. Нахапаць,-цца, дзс. — нахватать, -ться. Вуй колька ён нахапоў сабе яблыкаў! Лётаў па дварэ, нахапоўся ветру, а ціпер кашляя. В. Старына. Нахапіцца, дзс.—неожиданно взяться туче, ветру. Ік нахапілася хмара, дык усе барджэй за сена ўзяліся!.. Ік нахапіўся віхар да стоў ірваць страху!.. В. Старына. Нахіляць,-цца, дзс. (зак. нахіліць, -цца)—наклонять,-ться в сторону. Нешта ўсё сьцяна нахіляяцца ў той бок, мусіць каменьне пашло ўніз. Ашчэ нахілі сюды бярозу ды падрэжам. Плот саўсім нахіліўся, зараз аберняцца. В. Старына. Нахінаць,-цца, дзс. (зак. нахінуць, -цца)—нагибать,-ться. Нашто нахінаць шмат вядра: ваду разьлеяш. Ня нахінайся нізка—пралезяш. Ніжай нахіні галаву. Яблынка нахінулася ўніз. В. Старына. Нахлашч, прс. — настежь. Нашто дзьверы расчыні ў нахлашч? В. Старына. Нахліпацца, дзс.—наплакаться. Дзіця нет ведама колька нахліпалася, пакуль маці прышла. В. Старына. Нахмарыцца, дзс. безас.—покрыться тучами. Нахмарылася надождж. В. Старына. Нахмурыцца, дзс.—насупиться. Чаго ты етак нахмурыўся, здарылася што нядобрая, ці што? В. Старына.