чукё вяроўкаю. У каня абмуляна сьпіна кульбачкамі. В. Старына. Абмываць, дзс. (зак. абмыць)—обмывать. Абмый ты сваю морду. Абмыйма ногі. В. Старына. Абмылка, і, ж.—ошибка. За абмылку б'юць па затылку. Прык. Самін, Пух. р., (Пр. Ахмылка). Абмяргаваць - літ. абмеркаваць, дзс. (прм. абмяргованы)—обсудить. Хацелі ехаць у Сібір, але абмяргавалі ды застанавіліся. Ікраз ўсё было абмяргована, падстроена. В. Старына. Абмятаць пчолы — очищать ульи весною после зимовки пчол. Сягоньня Андрэй абмятая пчолы. В. Старына. Абножка, і, ж.—пыльца, котор. пчолы носят на ножках в улей. Сягоньня пчала з абножкаю добра йдзе. В. Старына. Або, злуч.—1) разделительный—или-или. Або я, або ты, толька ня разам. В. Старына.—2) при вопросе. Або я ведаю што? В. Старына.—3) причинный: потому что, в смысле „бо“ Ня скажу, або ня ведаю. В. Старына. Абодва, абудва, ліч.— оба. Ёсьць два Юр'і, ды абодва дурні: адзін галодны, другі халодны. Прык. С. Дукора, Сьміл. р. Ашчэ братэ ня дзяліліся: жывуць абудва разам. В. Старына. Абодзьдзе, я, н. зб.—ободья. На месьця шмат было абодзьдзя. В. Старына. Абозьня, і, ж.—сарай для повозок и телег. Хурман пашоў у вабозьню. В. Скобраўка, Пух. р. Абоі, яў, мн.—обои. Вельмі-ж стройныя абоі купілі—с кветкамі. В. Старына. Абора, ы, ж.—1) большой хлев в именьи. Каровы стаяць у ваборы.—2) ремешок, которым стягивается лапоть и привязывается к ноге. Парвалася ў лапці абора. В. Старына. Абосы, прм. гл.—Босы.—босой. Ходзіць абосы. В. Крамяні, Пух. р. Абот (мн. Аботы)—гл. Бот. Патапталіся мае аботы. В. Турэц, Сьміл. р. Абрабляць, дзс. (зак. абрабіць, прм. аброблены)—обрабатывать. Што самі абрабляям, а што наймаям. Кадоўбчык акуратна аброблян. В. Старына. Абрадзіцца, дзс.—разрешиться от бремени. Зараз абродзіцца наша нявестка. В. Старына. Абраз, а, м. (мн. абразэ, пам. абразік)—икона. Абразоў і абразікаў поўная хата. В. Турэц, Сьміл. р. Абразанцы, аў, мн. — обрезанная картофельная кожица. Занясі, Міколка, каровя абразанцы! В. Харавічы, Сьміл. р. Абразаць, дзс. (зак. абрэзаць)—1) обрезывать, очищать картофель. Абразаям бульбу на вячэру. В. Дукарка, Сьміл. р. 2) в бранном смысле. Каб твая маць абрэзала! В. Старына. Абракацца, дзс. (зак. абракціся)—давать обет. Каб ачуняць, аброклася даць на'бедню. В. Старына. Абрамяняць, дзс. (зак. абрамяніць)—повременить, отсрочивать. Прашу, каб мне абрамянілі з пазычкаю хлеба. В. Старына. Абробіць,-цца, дзс. (прм. аброблены)—обмарать,-ться. Абробіўся ў гразь, ік з балота выляз. Так абробіў боты, што й ня дачысьціцца іх. Калёса аброблены ў гразь. В. Старына. Аброць, і, ж.—уздечка. Садраласі с каня аброць. В. Крамяні, Пух. р. (Пр. Вобрыць). Абруд, у, м. (мн. абрудэ)—нижняя часть деревянной посуды, от дна. У цэбры выламаўся абруд. Вядро цячэ ў вабрудзя. В. Турэц, Сьміл. р. Абрус, а, м. (пам. абрусак)—скатерть. Наткалі модных абрусоў. В. Старына. На стол заслалі белы абрусак. В. Скрыль, Пух. р. Абрусны ручнік—полотенце для навешивания на иконах. Абрусны ручнік вісіць на вобразя. В. Слопішча, Шац. р. Абрывак,-рыўка, м.—оторванный лоскут, вообще часть чего. Во етыя абрыўкі добра будуць на