ка нядобрая—хутка аблазіць. В. Старына. Аблак, а, м (мн. аблаке, пам. аблачок)—облако. На сонца найшоў аблак. Увосянь саўсім нізка ходзяць аблаке. Маленькі аблачок: чуць відаць. В. Старына. Абламаць—гл. Абломліваць. Аблаяць, дзс. (прм. аблаены)—обругать. Аблаяў, ік толька хацеў. Аблая, ік цюцьку. Напрасна аблаяны чалавек. В. Старына. Аблегчы, дзс.—заболеть, слечь. Аблягла мая гаспадыня. В. Старына. Аблезлы, прм.—1) полинявший; оголенный от шерсти или волос. Вуй які гадкі хлопяц: нейкі аблезлы твар!—2) в бранном смысле. Жаба ты аблезлая, куды ты лезяш?! В. Старына. Аблетак, аблетнік, а, м. зб. - сухие дрова, пролежавшие лето. Добра гарыць аблетнік. С. Амельна, Пух. р. У Вінцэся цэлая павець аблетак. В. Старына. Аблётаць, дзс.—облететь; в смысле быстро обойти, побывать у кого. Усё сяло аблётаў і нідзе ня дастоў капейкі. В. Старына. Абліваха, і, ж.—слякоть. На дварэ абліваха, халадэча. В. Старына. Аблізваць,-цца, дзс. (зак. аблізаць, -цца)—1) облизывать,-ться. А Цімох толька аблізваяцца, ік кот. —2) в бранном смысле. Аблізала хвароба нашага хлопца. В. Старына. Абліччa, а, н.—лицо, физиономия. Па абліччу відаць, што Васількоў сын! В. Старына. Аблічыць, дзс.—сосчитать, пересчитать. Аблічыма копы ды будам дзяліць сена. В. Старына. Абломліваць,-цца, дзс. (зак. абламаць, - цца)—обламывать, - ться. Траву рві ў градах, толька капусты ня'бломлявай. В. Старына. Абламаласі цэлая прасла плоту. В. Крамяні, Пух. р. Аблузаць, дзс. (прм. аблузаны)—очистить от кожуры. Аблужыма троха пасолі на полудзянь. Бяры аблузаны гарбузік. В. Старына. Аблук, ка, м.—цельный липовый лубок для закладывания ящика и стенок в крестьянской телеге, кладется также и на сани. Залажы ў калёсы аблук. В. Крамяні, Пух. р. Аблупіць, дзс. (прм. аблуплены)—облупить, содрать кожу. Мясьнік аблупіў карову. Каб цібе ваўке аблупілі! У казы аблупляна паўбока. Жаба ты аблупляная! В. Старына. Аблушчыць, дзс.—отделить кожуру или мякоть от семян. Трэба гарбуз аблушчыць да насушыць гарбузікаў. В. Матарова, Сьміл. р. Аблямаваць, дзс. (прм. аблямованы)—окаймить края юбки, кофты, воротник или рукава. А я сваю спадніцу абля(і)мавала аксамітам. Абля(і)мованыя рукавэ крапчэй. В. Старына. Аблямоўка, і, ж.—кайма. Пазыч мне на'блямоўку еты кавалачак. В. Старына. Абляпаць,-цца, дзс. — загрязнить, -ться; обмарать,-ться. Калёса абляпаў і сам абляпаўся ў гразь. В. Старына. Абманшчык, а, м—птица крапивник (Motacilla troglodites). У нашуй крапівя жыве абманшчык. В. Забалоцьце, Сьміл. р. Абманьваць,-цца, дзс. (зак. абманіць, - цца) — обманывать - ться. Абманьвая цыган людзей: во так і жыве. Раз, другі абманіш, а боляй ня павераць. Троха абманіўся я, але нічога ня паробіш. В. Старына. Абмараць,-цца, дзс. (прм. абмараны)—обмарать,-ться. Абмароўся, ік сьвінчо, у гразь. Рукі абмараныя, а ён барджэй садзіцца жраць. В. Старына. Абмарока, і, аг. — назойливый. А якая-ж ты абмарока: атстань лепяй! В. Старына. Абмацаць, дзс. — ощупать. Ганна, абмацай смаліну там на печы! В. Старына. Абмуляць, дзс. (прм. абмулены)—насаднить кожу. Абмуляў пля