Мігацець, мігцець, дзс.—ярко блестеть; сверкать. Пачысьціді самавар — аж мігціць. Зорка мігаціць. В. Старына. Мігт, у, м.—миг. У вадзін мігт зрабіў. В. Старына. Між, прыйм. з творн. скл.—между. Між градамі й каноплямі пасеям бобу. Хай ета будзя між намі, каб боляй ніхто ня ведаў. В. Старына. Міжыкалядзь, і, ж. — святки от рождества до крещения; в это время бывает много примет относительно работы и удачы в хозяйстве, в скоте. На міжыкалядзь ня можна шыць. На міжыкалядзь увечара ня можна прасьці. В. Старына. Мізэра, ы, аг. (лацінск. miser) — жалкий, худой. Вот урадзіласі мізэра! В. Крамяні, Пух. р. Мізэрны, прм. — жалкий, худой. Якоя-ж мізэрная дзіцянё! В. Старына. Мікаць, дзс. (зак. мікнуць) — запинаться, неясно говорить. Ня вучыся, ік цялё, мікаць. Нешта мікнаў ён, я й нічога ня панёў. В. Старына. Міласьлівы, прм.—милостивый. Такая добрая міласьлівая кабета! В. Старына. Міласэрдзе, я, н.—милосердие. Кат ты: німа ў цібе міласэрдзя. Сястра міласэрдзя. В. Старына. Міліца, ы, м.—милиция. Пайду заяўлю на цібе ў міліцу. Міліца цібе арыштуя. В. Старына. Мілка, і, ж. — милочка. Мілка ты мая! В. Старына. Мілы, прм. (скар. міл) — милый. Мілы ён чалавек, мілая жанчына. Воўку і куст міл. Прык. В. Загай, Пух. р. Мількаць, дзс. (зак. мількнуць)—мелькать. Мількая нешта, а ня разабраць, што яно. Нешта мількнула ў кустох: мо' часам воўк. В. Старына. Мінаць, дзс. (зак. мінуць) — миновать. Нікога ня буду мінаць, к усім буду заходзіць. Добра, каб мінула нас ета ліха! В. Старына. Міндаль, й, м.—медаль. Пачапіў на грудзі залаты міндаль. У яго ўсе грудзі ў міндалёх. В. Старына. Мінісьцер, а, м.—министр. Ня дапускалі даўней ня толька да цара, а й да мінісьцяра. Шалёны быў нейкі мінісьцяр. В. Старына. Мінтрэга, і, ж. (польск. mitręga)—задержка, тревога. Паднялі мінтрэгу на ўсё сяло. В. Старына. Мінтрэжыць,-цца, дзс. (польск. mitręžyć)—тревожить,-ться. Нашто мінтрэжыць хворага чалавека? Німа чаго тут лішня мінтрэжыцца. В. Старына. Мінуціна, ы, ж,—увел. от минута. І мінуціны німа яму, каб сесьці ды пасядзець. В. Старына. Мінуцінка, і, ж.—уменьш. от минута. Вот пачакай адну мінуцінку, я зараз кончу рабіць ды пойдам разам. В. Старына. Мінушкі, шак, мн. — селезёночник (Chrysosplenium alternifolium L). В. Блужа, Пух. р. Мір, у, м.— 1) мир—покой. Зараз вайна кончыцца, тады зробяць мір.—2) громадное собрание народа. Ета-ж мір народу саброўся. В. Старына. Міраваньне, я, н.—помазание миром. Сягоньня на вячэрні будзя міраваньня. С. Дукора, Сьміл. р. Мараваць,-цца, дзс. — помазывать,-ться миром. Поп ік стоў міраваць, дык ён і ўцёк, ня захацеў міравацца. В. Старына. Міравіны, н, мн.—мировая. Давай зробім міравіны, ды ня будам боляй сварыцца. В. Старына. Міргаць, дзс. (зак. міргнуць) — 1) моргать. Ня міргай ты часта вачамі. Міргнуць вокам ня ўсьпеў, ік ён ужо тут.—2) давать знаки морганьем. А ён збоку стаіць ды міргая мне, каб я маўчоў. В. Старына. Міса, ы, міска, і, ж,—миска. У міся падала на стол яешню. Ізьзёў міску булёну. В. Старына. Місюгін, а, м. (з яўрэйск.)—сумашедший. Місюгін еты халерны ашчэ хацеў падманіць міне! В. Старына.