Залапіць, дзс.—заплатать. Залапіў кажух. В. Старына. Залатнік, а, м.—различные заболевания матки у женщин (перегиб, выпадение); лечат заговорами. „Ах залатнік! у Макрыны па касьцях ня хадзі, жывата ня сушы й галавы ня тамі". З загавору. С. Навасёлкі, Пух. р. Залатоўка, і, ж. — пятиалтынный, 15 коп. На залатоўку купіў дзецям булкі. В. Старына. Залатуха, і, ж.—золотуха,— худосочие, малокровие. У Яўхімавых дзяцей залатуха. В. Старына. Залетась, прс.—в позапрошлый год. Ета ашчэ залетась было. В. Старына. Залеташні, прм.— позапрошлогодний. Ігнат прадоў залеташні хлеб. В. Старына. Залеяцца, дзс.—1) погаснуть (об углях). Залеяўся жар у ямца.—2) загрязнуть (о телеге). Калёса залеяліся ў глеі.—3) отравиться (водкою). Піў, піў, пакуль аж ня залеяўся. В. Старына. Залізаха, і, аг.—постоянный пьяница. Нашоў каго сабе ў таварышы—заліваху етага. В. Старына. Заліпаць, дзс.—затягиваться жидкостью. Воз заліпая ў гразі. В. Старына. Залітаваць, дзс.— запаять. Трэба залітаваць конаўку, ато цячэ. В. Старына. Заліцца, дзс.—утопиться, постепенно заливаясь водою. Карова залілася ў выжары. С. Амельна, Пух. р. Залішне, прс.—излишне, черезчур. Нечага дурэць, дзяціна, залішня! В. Старына. Заложнік, а, м.—полка с вырезами для втыкания ложек. Заткні ложкі ў заложнік. В. Бор, Сьміл. р. (Пр. Заградка). Залоза, ы, ж.—1) железа. Папухлі залозы ат прастуды.—2) в бранном употреблении. Хай табе яно залозамі вылязя! В. Старына. Залом, у, м., заломак, мку, м.—переломленные и завязанные стебли ржи и др. посевов с целью нанесения хозяину полосы вреда данным колдовством. У жыця нехта заламоў заломак. Пракоп ізжоў заломак, дык здохла корова. В. Старына. Залопаць, дзс.—захлопать. Певянь залопаў крыльлямі ды ік закрычыць! В. Старына. Залоўка, і, ж.—золовка. Залоўка пакрала ў нявесткі рушнікс. В. Старына. Залупіць,-цца, дзс. — 1) задраться (о коже). Залупілася шкурка каля ногця.—2) задавить, задрать животное. Каршун залупіў курыцу. В. Старына. Заляйцаць каня, дзс.— привязать к уздечке запряженной лошади вожжи—„лейцы". Заляйцай каня ды едзь. В. Голацак, Сьміл. р. Залякатаць, дзс.—затарахтеть. Калёса залякаталі па сухой дарозі. В. Белае, Пух. р. Заляпаць, дзс. (прм. заляпаны)—1) застучать. Заляпаў па плоця палкаю.—2) обдать грязью. Увесь кажух заляпаў ў гразь. Ета-ж уся твая сьвіта заляпана ў гразь. В. Старына. Заляскаць, дзс.—затрещать. Заляскаў пугаю. В. Старына. Замакаць, дзс. (зак. замокнуць)—промокать. Замакаюць куле пад страхою. Замокла наша сена. В. Старына. Замала, прс.—маловато. Троха замала намалацілі хлеба. В. Старына. Замарачыцца, дзс.—сов. от марачыцца. Чыста галава мая замарачылася. В. Старына. Замарачэньне, я, н. — омрачение. Зрабілася нейкая замарачэньня ў галаве. В. Старына. Замаркоціцца, дзс. — затосковать. Замаркоціўся хлопяц. В. Старына. Замарока, і, ж.—слишком тяжёлая хлопотливость, забота, приводящая в тупик. Было мне ўчора з дзецьмі замарокі! В. Старына. Замарудзіць, дзс.—замедлить. Троха часу замарудзіў, але дарма. В. Старына.