ВАНТРОБЫ толькі мн. Каб табе вантробы перавярнуліся (перавярнула)! (праклён). ВАНЬКА м. □ На беднага Ваньку ўсе шышкі валяцца. ВАРЗОПАЦЬ незак. Наліваць поўна, да краёў. ВАРОНА ж. □ Хто б ведаў варону, каб ні яе скрыпучы голас. ВАЎКАРЭЗІНА ж. Пра збродлівую, шкадлівую жывёліну. Трэба ж гэта ваўкарэзіна [пра карову] кожны раз у шкоду залезе. ВЕРТАХНУЦЬ зак. Нечакана нахіліць. Кацёл у печы як вертахнула, ледзь вілачнік у руках утрымала. ВЕТРАГОН м. Моцны вецер. Ну й ветрагон сення. 2. Легкадумны, пусты чалавек. Наш ветрагон ужо не ў Полацку, а ў Віцебску працуіць. ВЁСКА ж. □ Добра ў горадзе жыць, калі ў вёсцы торба вісіць. ВІДАЦЬ незак. □ Блізка відаць, ды далёка дыбаць. ВІР м. Вір. Каб цябе ў вір галавой! (праклён). У вір цябе галавой! (праклён). ВІЦЬ ж. Скручаны лазовы ці бярозавы дубец, якім перавіваюць плот і інш.; вітка. А табе, сын, прыйдзецца віці навіць. [Плялася віць такім чынам. На макушцы дубца рабілася засечка. У раздвоеную нажом таўсцейшую частку дубца замацоўвалася вяровачка з палачкай, якой круцілі дубец і намотвалі яго вакол кала. Дубец раўнамерна скручваўся і не ламаўся]. ВОГНІК м. Хвароба, якая суправаджаецца высыпкай на скуры. Ноч не заснула, пэўна, вогнік на пальцы. ВОЛ м. □ Адзін з'еш і вала, адна хвала. ВОЛУХ м. абразл. Ёлуп, ёлупень; дурнаваты; тугадум. З волухам тым не дружы, ён цябе ў маліны завядзець. ВОЛЯ ж. □ Вольнаму воля, а дурному поле. □ Дзіцяці дай толькі волю, сам будзеш у няволі. ВОТРАНЫ мн. Амецце, адходы (звычайна буйныя) пры малацьбе збожжа. Зранку даём карове запараныя вотрыны.