ДУПНЯТЫ прым. Дуплаваты. Дуб дупняты. ДЫХЛО н. Бакавая частка жывата. ЖУРАЎКІ мн. Верхнія прадольныя перакладзіны ў ткацкім станку. ЗАЗРОНЫ прым. Зайздросны. Зазроны, коб ему ўсе было. ЗАКАБАЙ м. Хвалістая складка, завіліна (на паверхні шапкі ў смаржкоў). Сморшчок з закабаемі. ЗАПАЛЯНЕЦ м. Самастрэл. Робілі запалянцы і стрэлялі, як стрэліло, то чэрэпа знесло. ЗАПЭКНУЦЦА зак. Заікнуцца, намякнуць, паведаміць; наказаць. Хоць бы кому запэкнуласа — загнёсса?! ЗНАЙДЗЁНЫ м. прым. у знач. наз. Пазашлюбнае дзіця. Карпей, Міцёр, Юзё і Янук, сходзіце-тко до знайдзёного. ЗОМЛЕЦІ зак. Сатлець. КАЛАНДЫШ м. Целяпень, тоўсты, непаваротлівы чалавек. Куды ты церэбісса, каландыш?! КАРАЧУН м. Нізкарослы чалавек. У беларускай міфалогіі Сіціўрат, або Карачун, Зюзя — падземны цар, казачны бог марозаў, які нёс смерць. Гл.: Живописная Россия, ч. 2. СПб — М., 1882, стар. 252. КАЦА ж. Тупы канец яйца. КНЯЖЫЧ м. Месяц, нябеснае свяціла. КОКОШЫЦЫ мн. Верхнія часткі ткацкага станка. КРУГАЛЬ м. Палянка ў лесе. КУПА ж. Куча, стажок. Муровэй — купа такая. ЛЕСОК м. Зараснікі арэшніку. Лесок — там, дзе росьцё горэшнік. ЛЕЧЭЯ ж. Адтуліна ў верхнім жорнавым камені. ЛІЧНІК м. зборн. Апаўшыя калючкі з хвоі або елкі. Опадае лічнік. Колюкі с хвоі, зь ёлкі, а як высохне, то лічнік. ЛУНО н. Бяльмо на зрэнцы вока, катар зрэнкі. Луно не на ўсе око зацягне; ек луно на здрачку, то ужэ катарахта. ЛУНУЦІ зак. Памерці, здохнуць. Ты [цётка] ў мэнё [у маёй хаце] лунеж. МЛЕЧАВО прысл. Хмурна. Цепэрако бы млечаво, бі туманно. МУХАРАНКА ж. Мухамор. МУЦЯ м. і ж. Ілгун, манюка. Муця муціт, а брэхун брэшэ брэхню.