цаў? Знарок з хаты вынесла Шамручыха чыстую анучу пад калені падаслаць, каб не пакуцаў Савоста сваіх вучнёўскіх адметных штаноў (Нядоля Заблоцкіх, 264). ЛАГАНІЦЬ незак. Многа гаварыць попусту, абышто. Лагоніць па ўсім сяле — пакуль усе хаты пройдзя, то і вечар. Усё лаганіў, па сяле ходзячы (Трахім—штучны чалавек, 30). Толькі слухаць не люблю, што многа лагоніш і, што ні слова, дык салжэш (Іллюк-даследчык, 39). ЛАГОДЗІЦЬ незак., ЗЛАГОДЗІЦЬ зак. Майстраваць што-н. Лагодзіць сабе лыжы з доўгіх шчакецін. Злагодзіў добрыя сані. ЛАГОШЫ мн. Лагожы, развалкі. Лагошы скінь с саней, па дрова паедзям. ЛАДЭДЗІЦЬ незак. Доўга няспешна расказваць, весці працяглую размову. Ладэдзіць цэлы час, а чаго хоча — нівядома. ЛАМАШ м. Стары нож; тупы малапрыгодны прадмет. Выкінь гэты ламаш, вазьмі добры нош. Знойдзе ламаш які, у каторым жалязка год пяць як не точана (Ні госць ні гаспадар, 157). ЛАПУШЫЦЬ незак., НАЛАПУШЫЦЬ зак.Ірваць паспешліва, без разбору. Глядзі, як рэпу лапушыць. Налапушыў гароху поўную шапку. Біць каго чым-н. Калом лапушыць, а ён ні слова. ЛІЖЭЦЬ незак., ПАЛІЖЭЦЬ зак. Слабець, станавіцца меншым (пра мароз). Сёньня стала ліжэць — відаць, на адлігу. На вуліцы паліжэла троха; марос паменшаў. ЛОКІШ м. Локаць. Патпёрся на локіш і сядзіць. Локішам яго атпіхнуў. ЛУЧЫЦЬ зак. Трапіць, трапіцца, надарыцца. Не такі б быў Заблоцкім жаль, каб ціхія каты пападаліся, а то самыя крыклівыя ўсякі раз лучаць да іх (Тахвілін швагер, 54). ЛЫБАЗІЦЬ незак. Есці павольна, не адчуваючы смаку, перабіраючы. Што гэта за яда — лыбазіць, есьць як ні сваім ротам. ЛЫГІ мн. Ногі; доўгія ногі. Распусьціў свае лыгі, дык ні сойдзясься — бехчы трэба. ЛЫХТА ж. Пляткарка, балбатуха. Лыхта гэта зноў нешта панесла па хатах, абрэхуя каго.