якой-небудзь справы. Загразьлі з возам, дык паўдня таройкаліся, пакуль трактар ня выцягнуў.
УБОІШЧА м. і ж. Непаслухмяны, упарты чалавек. У горад ні пускала, усіроўна паехаў, убоішча гэна, хоць кол яму на галаве чашы.
УВЭПСЫ прысл. Варожа, наступальна. Сталі на яго дома крычаць, а ён увэпсы, ні слова ня змоўчыў.
УВЯЧАЦЬ незак. Папракаць. Зрабі што ні так, свякроўка год увячаць будзіць.
УТРАНЦАЦЦА незак. Умешвацца. Я ў дзялы маладых ні ўтранцаюся, хай сваей галавой жывуць.
ХАЛЯЙСТРА м. і ж. Нявыхаваны чалавек, нястрыманы. Прышоў, па хаце круціцца, за ўсё хапаіцца — вядома ж халяйстра.
ХВАЛЕНДА м і ж. Хвалько. У хваленды ягняты большыя за авечак.
ХОЎЛЯ ж. Догляд. Парсючок ешчы ўдаўся, скора хоўлю бярэць.
ХУД м. Дамавік. Па даўніх уяўленнях гэта міфічная істота спрыяла павелічэнню набытку гаспадара, калі той з пашанай да яе ставіўся. Ставячы на гарышча любімую страву худа — яечню, прыгаворвалі: «Худ, худ, ідзі сюды, дам яечаньку, абарачаньку».
ЧЫЛАЕ прым. Натуральнае, нераздзеленае (пра малако, жыта). Малы толькі чылая малако п'ець, а падлі адгону, дык толькі пакаштуіць і назад.
ШКІЛЯНДА ж. Тоўстая каўбаса. На палудзень узялі шкілянды кавалак і хлеба абяртню.
ШЫЛАВАТЫ прым. Завостраны, звужаны на канцы. Нос шылаваты, як у Бураціна. Сышліся востры з шылаватым, адзін аднаму ні пірапусьціць.
ШАЛЬБАБОН м. Фасоля. Ты кажаш «пасоль», а ў нас гэта завецца шальбабон. Вечарам можа якую кітку шальбабону аблушчым.
ЯЛЕНЕЦ м. Ядловец. Яленец да ўсяго добры: пугаўё зь яго зробіш, кавіньку, дужкі ў кошыку — усё моцная, трывалая. З ялянцовай кары даўней лапці плялі ў бары хадзіць, а з лазы — па балоця.
77 👁