ДЗЯЖКА ж., памянш. да дзяга ў 1 знач. Антон, падай дзяжку (Вуглы, Ветк.). ДЗЯЖКІ толькі мн. трэскі. Дзяжкамі падпалі ў печы (Баравікі, Светл.). ДЗЯЖНІК м., тое, што дзёжнік. Закрый дзяжніком цеста (Харомцы, Акц.). ДЗЯЛУН м. працаўнік. Ён і мінуты не пасядзіць, такі дзялун (Быч, Карм.). ДЗЯЛЁНКА ж., тое, што дзелянка. Пабег Пятрок к Валодзю, панёс дзялёнку (Быч, Карм.). ДЗЯЛЯНКА ж. 1 надзел (зямлі, сенажаці). Тут толькі сенакосныя дзялянкі (Баравікі, Светл.); 2. участак (лесу для вырубкі). Хай ляснік завядзе на дзялянку (Багданавічы, Карм.); участак лесу пасля вырубкі. На дзялянку будзем кароў ганяць (Палессе, Чач.). ДЗЯННА ж., тое, што дзядзінка. Дзянна мая прыехала (Камаровічы, Петр.). Параўн. дзядна. ДЗЯРБАЛЫЗНУЦЬ зак., тое, што дзеўбалысыуць. Так, дзярбалызну, што не ўстанеш (Грушаўка, Добр.). ДЗЯРБЕННІК м., бат. плакун (трава). Калі горла баліць, то дзярбённікам топім (Марозавічы, Б.-Каш.). ДЗЯРВЯНІКІ толькі мн. абутак (на драўляных падэшвах). Дзярвянікі стукаюць, нібы кожаныя (Нісімкавічы, Чач.). ДЗЯРГАЧ (дзяргун) м., тое, што дзергач 1. Дзяргач на балоце жыве (Мілевічы, Жыт.); Дзяргуны праз нядзелю прыляцяць (Каранёўка, Гом.). ДЗЯРЖАЛНО н. дзяржанне (у вілах). Ніяк не зро- ДЗЯРКАЧ м., тое, што дзергач 1. Як задзярэ дзяржанка. ДЗЯРЖАН м. матавіла. Схадзіце дзяржан папрасіце (Грушаўка, Добр.). ДЗЯРЖАНКА ж. дзяржанне (у граблях). Абстругай дзяржанку ў граблі добрую (Даманавічы, Калінк.). Параўн. дзяржэлно. ДЗЯРКАЧ м., тое, што дзергач 1. Як задзярэ дзяркач, будзе скора цёпла (Лядцы, Светл.). Параўн. дзеркач, дзяргач, дзяргун. ДЗЯРКАЧ м., тое, што дзеркач II. Выкінь еты дзяркач з хаты (Станькоў, Раг.). Параўн. драч 1. ДЗЯРКАЧ м., іран. задзіра. Сідор такі дзяркач, што ні с кім ні ўжыве (Прудок, Калінк.). З етым дзяркачом аніхто не хоча дружыць, усе яго баяцца (Быч, Карм.). Параўн. дзярун II.