Кам'ен'н'а много на пол'и, йак усохн'а, дак аш плух н'и б'аре. Йашче йак дажджые идуц', то с'аком-таком. Кажды гуот хватайа б'ады. С'он'н'а вот забыўс'а дражджей куп'иц' на базары. Вун' крав'ец у туой хац'а жыв'е. За тойу в'оскайу будз'а другайа, так к'ил'ам'етраў са тры. Г'этыйа шпак'ие мн'ие н'и крышку ўжо ў кос'ц'и уйиел'ис'а. Вун' с тайе в'ишн'и ус'ие йагады паабрывал'и. Пайиел'и, а што пааб'ивал'и. Тайа дарога идз'ие на Задз'в'иейу. Самы л'епшы спосап, гэтайу дарогайу муожно зайс'ц'й у самуйу в'оску. Запісана ў 1950 г. студэнтамі Баранавіцкага настаўніцкага інстытута В. І. Чырвонай і Л. І. Варабей ад А. А. Левага. Стайкі (№ 454) Жыто в'ел'м'и харошайо. Прошлы гот ужо па чатыеры к'илаграмы. Па два тоны хл'иеба палучайа. Брыгадз'ірам ц'ажало работац'. Ах, кап вы вышл'и у п'ершы дз'ен'—йак пашл'и жац'! У нас утарайа брыгада атл'ичайацца на ув'иес' калхос. Хочуц' камбай пус'ц'иц'. За М'ажам'и рукам'и жал'и, то куоп окала трох тыс'ач нажал'и жыта. Йарына харошайа, ав'ос слаб'ейшы, а жыто, пшан'ица, йачм'ен харошы. У нас как-то л'удз'и крепко арган'изованы да работы. Бабушка л'иетас' шес'дз'ис'ат трудадн'ей заработала, а п'ершы гуот вырабатала сто трудадн'ей. У гэтум гаду паслаб'иела. Йа ус'ие войны праходз'иў. Слупые будуц' став'иц' на ал'ектру. У прошлым гаду у нас было харашо. У гэту пору што было груш, йаблык! Што з'з'иел'и у м'ин'е йаблык! Хто йих н'и йеў. Туон трыццац' груш прадал'и. У нас тут штук дз'в'анаццац' йаблын. А у гэтум гаду ужо анно дз'в'ие йаблынк'и родз'ац'. А гэто в'ел'м'и в'ишн'и с'іл'ныйа. Н'ав'иестка зав'азла на базар, уз'ала дз'ев'аносто рубл'оў. Вот кап вы в'идз'ил'и, у нас л'он йес'ц'. У прошлым гуоду дал'и тыс'ач п'атсот дз'ин'гам'и, 6 тон пшан'ицы—дал'и бабам гас'ц'инца за тойо, што йаны добро раб'ил'и. П'идз'ис'ат п'йац' гактараў, ды гэдак'и л'он! Запісана ў 1949 г. студэнтамі Баранавіцкага настаўніцкага інстытута Л. І. Варабей і В. І. Чырвонай ад Я. Багіля, 65 г.