ВІЛЬГАЦЬ, ж.—сырость, влажность. Трэба печ пратапіць, а то вільгаць у хаце (Бешанкавічы, Беш. р.). ВІЛЬГОТНА — сыро, влажно. У пограбе вільготна (Красьніца, Чаш. р.). ВІЛЬЧАК, а, м. — верхушка крыши у конька. Не спарывай ластаўкіна гняздо ў вільчаку, а то будуць ластавічы (Забор'е, Сен. р.). Забраўся на самы вільчык (Чарніца, Лёз. р.). ВІЛЯЦЬ, дзс. — 1) вилять, махать. Во, віляе хвастом! (Лужасна, Куз. р.); 2) хитрить, обманывать. Ты ня віляй, а кажы праўду (Калышкі, Лёз. р.). ВІНАВАТЫ—1) виновный. Вінаватых у астрог садзяць (Амільлянова, Лёз. р.); 2) должник. З вінаватага і сыскуй (Лужасна, Куз. р.). ВІНАВАЦІЦЬ, дзс. — обвинять. Стахвана вінавацяць за тое, што ён, як быццам, украў каня ў Мірона (Оўсішча, Сен. р.). ВІНАПОЛЬКА, ж. — винная лавка. У вінапольцы ёсь гарэлка усіх сартоў (Ходцы, Сен. р.). ВІНІ, ж. — пики. Віні казыры (Пятніцкая. Беш. р.). ВІНКЕЛЬ, я, м. — наугольник. Прапаў мой вінкель (Мікалаёва, Куз. р). Прынясі мне вінкаль (Ляхава, Віц. р.). Вінгаль ляжыць у сталюзе (Гарывецк, Сен. р.). ВІНОВЫ — пиковый. У цябе віновы туз? (Азярэцк, Сен. р.). ВІНШАВАНЬНЕ, н. — поздравление. З віншаваньнем да яго хадзіў (Дубнікі, Сен. р.). ВІНШАВАЦЬ, дзс. — поздравлять. Было каго віншаваць? (Сянно, Сен. р.). ВІР, у, м.—омут. Настка утапілася ў віру (Асіпова, Аз. р). ВІРЛА, н., лнк.—глаз. Ча выгаліў вірлы? (Запрудзьдзе, Куз. р.). Пар. верлык. ВІРОК, а, м.—приспособление из палочки, которым наматывают нитки на клубок. Прынясі мне вірок—я буду матаць клубок (Вейна, Сен. р.). ВІСЕЦЬ, дзс.—висеть. Хустка вісіць на сьцяне (Пятніцкая, Беш. р.). ВІСЛАВУХІ — с обвисшими ушами. Віславухі твой конь (Лужасна, Куз. р). Пар. аблавухі. ВІСОК, а, м.—висок. Як дам па віску, дык ты ўрынісься (Шыпы, Сен. р.) ВІСОКА--высоко. Вісока ляцяў, ды нізка сеў (Лазова, Сен. р.). ВІСОКІ—высокий. З вісокага цераму ў акошачка гледзючы (Яноўшчына, Беш. р). ВІСУЧЫ—привесной, висящий. І нутраныя і вісучыя замкі былі, а ўсёткі абабралі (Калышкі, Лёз. р.). ВІТАНЬНЕ, н. — приветствие. Вітаньне ўжо яго было—толькі пальцы падаваў! (Амільлянова, Лёз. р.). ВІТАЦЦА, дзс. — здороваться. Малец з дзеўкай вітаўся (Сянно, Сен. р.). ВІТАЦЬ, дзс.—приветсвовать. Бяжэм баярак вітаць! (Чарнагосьці, Беш. р.). ВІТКА, ж —1) крученый прут лозы, которым связывают колья в заборе. Накруці вітак, ды зьвяжы калы (Асінаўка, Беш. р.); 2) веха. Паставіў вітку (Стралкі, Беш. р.). Пар. вішка. ВІТУШКА, ж.—веревка свитая из 2 частей. Вітушка сусім ня крэпкая, нада дратаванка (Лужасна, Куз. р.). ВІХАЦЦА, дзс.—1) шататься. Трахім напіўся гарэлкі і віхаіцца