АХАЯЦЬ, дзс. — соблюсти чистоплотность. Хуць ба ты сам сібе ахаіў (Сьвярдлы, Беш. р.). АХАЛАК, а, м. — короткая толстая палка. Ён ударіў сабаку ахалкам (Луб'ева, Аз. р.) АХАПАК, а, м.—охапка. Няўжож табе шкода ахапка сена? (Сянно, Сен. р.). АХАРАТАК, а, м — об'едок, остаток. Прідзецца мне данашываць тваі ахаряткі (Сухарукова, Аз. р.). АХВОТА, ж. — 1) желание. З ахвотай сягоньня пайду ў лес (Пятніцкая, Беш. р.); 2) охота. Ахвота была ўдачная (Пяцігарск, Беш. р.). АХВОТНА—охотно. Ён заўсёды ахвотна ходзіць (Азярэцк, Сен. р.). АХВОТНІК, а, м. — охотник. Тут толькі што прайшлі ахвотнікі (Пяцігарск, Беш. р.). АХВЯРАВАЦЦА, дзс. — дать обет. Я ахвяравалася сёлета схадзіць у Няклюдава к Барысу (Оўсішча, Сен. р.). АХВЯРЫ, ж.— исполнение обета с пожертвованием. Хадзіла, кажуць, на ахвяры ў Полацак і ні памагло (Навікі, Віц. р.). АХЛУПАВАТА—не круто. Стаў большыя шпары, а то крыша будзець ахлупавата (Сухарукова, Аз. р.). АХЛУПНЫ, АШЛАПНЫ—охватывающий, верхний. Палажылі ахлупныя і кончылі, значыць, рурубіць дом (Хмары, Куз. р.). Ашлапные кладзі ня менш 5-х вяршкоў (Навасёлкі, Сен. р.). АХМУРЭЦЬ, дзс. — 1) заскучать, затосковать. Чаго ты ахмурэў? (Стрэлкі, Беш. р.); 2) ослабеть, заболеть. Ён нешта саўсім ахмырэў (Слабада, Чаш. р.). АХОРАЦ, а, м.—кукиш. Я палучыў за працу ахорцы (Ходцы, Сен. р.). АХРАПАК, а, м.—ствол качана капусты. Ахрапкі мы пасеклі сьвіньням (Асінаўка, Беш. р.). АХРАП'Е, н. — ботва огородных овощей. Пайдзі наламай ахрап'я! (Копцевічы, Чаш. р.). АЦЬКІ—детское спасибо. Ацькі табе за муку (Кляшчыно, Беш. р.). АЦЕСЬЛІВЫ—с закальцем, недопеченный. У яе хлеб заўсёды ацесьлівы (Пітрашы, Сен. р.). АЦТУПНОЕ БЯРНО — отступное бревно, бревно верхнего венца, у крыши. Ацтупное бярно дрэна ляжыць (Гарадок, Гар. р.). АЧМУРЫЦЬ, АЧМУЦІЦЬ, дзс. —одурачить. Ачмурыў ты мяне (Пустынкі Сен. р.). Ачмуціў бабу (Беліца, Сен р.). АЧУНІВАЦЬ, АЧУНЕЦЬ, дзс.— выздоравливать, выздоровець. Ён троху пачаў ачуніваць (Навасёлкі, Сен. р.). АЧУРАЦЦА, дзс. — отречься. Усяго гэтага ачураліся (Яноўшчына, Беш. р). АЧУХАЦЦА, дзс. опомниться, придти в себя. Ён яшчэ ад учарашняга ня ачухаўся. (Сухарукава, Аз. р.). АШАЛАМЕЦЬ, дзс. — одуреть. Чаго ты стары ашаламеў? (Дабрамысьль, Лёз. р.), АШАЛАПУЦІЦЬ, дзс. — обмануть. Ашалапуціў старога (Астроўна, Віц. р.). АШАЛЕЛЫ—бешеный. Бяжыць як ашалелы (Бешанкавічы, Беш. р.). АШАЛЕЦЬ, дзс.—1) сойти с ума, обезуметь. Ці ты ашалеў, ці што? (Навікі, Віц. р.); 2) сбеситься. Яго сабака ашалеў (Шыпы, Сен. р.).