АТРАЗЬНІ, ж—туфли. Пашыў жонцы атразьні (Прыгунова, Сір. р.). АТРАМА, ж.—в жилых избах низкая балка, положенная для поддержания остальных балок, на которые ложится потолок и пересекающая остальные балки по средине избы. Палож смык на атраму (Латыгаль, Сен. р.). Пар. атраміна. АТРАМАНТ, у, м.—чернила. Добры атрамант (Бараўляны, Куз. р.). АТРАМІНА, ж.—поперечная, перекрестная балка в доме. На атраміне ляжыць брусок (Оўсішча, Сен. р.). Пар. атрама. АТРЭП'Е, н.—очесы при первой стадии обработки волокна льна. Атрэп'е ськінь туды, а кужаль пакінь (Александрова, Гар. р.). Пар. вотруб'е. АТРУСКІ, ж. — обивки муки; что отряслось. Набяры атрускаў каровам (Амільлянова, Лёз. р.). АТРУТА, ж. — отрава. Купі там мышам атруты (Красьніца, Чаш. р.). АТРУЦІЦЬ, дзс. — отравить. Хацеў атруціць скаціну (Путрына, Беш. р.). АТУДЗЕНЧЫЦЬ, дзс.—1) отблагодарить. Я яму атудзеньчу ласку (Сянно, Сен. р.); 2) отомстить. Ні я буду, калі табе, ні атудзеньчу (Рыбчына, Сір. р.). АТУМЕКА, ж. — намек. Атумекамі кажыць (Шапурава, Сур. р.). А ТЫ САБЕ!, вкл.—да, согласен. Ці можна ў вас узяць барану? А ты сабе! (Копцевічы, Чаш. р.). АЎЖО—а уже. Аўжо я іду (Пустынкі, Сен. р.). АЎРАЦЬ, дзс.—складывать горох, вику и т. п. для просушки. Цэлы дзень гарох аўралі (Вядрэнь, Чаш. р.). АЎСЯНІШЧА, н. — овсяное жнивье. Страшэнна як колка на аўсянішчы! (Застарыньне, Беш. р.) АЎСЯНКІ, ж. — 1) овсянка. Emberiza (розныя віды). Ня бі аўсянкі (Горадок, Гар. р.); 2) суп из овсяной крупы. Аўсянку варуць з аўсяных круп (Альшанікі, Беш. р.). АЎТОРАК, а, м. — вторник. Аўторак—шчасьлівый дзень (Рудня, Аз. р.). АЎХ ЦЯ МНЕ!—восклицание при вздохе. Аўх ця мне, беднай! (Доўгае, Беш. р.). АЎЧАРНІК, а, м., АЎЧАРНЯ, ж. — овчарня. Авец загналі ў аўчарнік (Варашылы, Куз. р.). У аўчарне стаіць аўца (Дабрамысьль, Лёз. р.). АЎЧЫНКА, ж. — овчина, овечья кожа. Падай мне бирку ад аўчынак (Сянно, Сен. р.). АЎЧЫНЬНІК, а, м. — человек вырабатывающий овчины, дубильщик. Занясі аўчынкі к аўчыньніку (Азярэцк, Сен. р.). АЎШАК, а, м.—оконный или дверьной косяк. Угэтым вакне пагнілі ўсе аўшакі (Семянцова, Беш. р.). Пар. вушак. АФЯРА, АХВЯРА, ж. — 1) жертва. Аддам андракі на афяру (Ульлянавічы, Сен. р.; 2) обет. Дала ахвяру хадзіць кожны год (Нов. Сяло, Беш. р.). АФЯРАВАЦЬ, АХВЯРАВАЦЬ, дзс. — пожертвовать. Афяраваў жабраку (Сукрэмна, Сен. р.). Ахвяравала лёну 10 хунтаў (Мікалаёва Куз. р.). АХ!, вкл. — удивление, испуг. Ах, як я спалохаўся! (Буднікі, Беш. р.).