ней пасьвіць, а я буду падганяць (Застадольле, Сен. р.). АЖ-БЫ, зл.—вот-бы. Аж-бы даў яму! (Сянно, Сен. р.). АЗАДАК, а, м.—задняя часть туловища скотины. Азадак дзешавей, як перад (Пятніцкая, Беш. р.). АЗАДЗЬДЗЕ, н.—худшие зерна с сором полученные после веяния. Азадзьдзе скаціне аддай, а там наарфуем (Дубнікі, Сен. р.). АЗАЛЕЦЬ, дзс. — смерзнуть, окоченеть. Азалеў зусім пакуль прыехаў (Амільлянова, Лёз. р.). АЗАРНЫ—озорный. Азарныя рябяты (Прусаўкі, Аз. р.). АЗГАРОДА, ж.—изгородь. Міхалка гарадзіў азгароду (Пясочак, Куз. р.). АЗІЛЯЗЕЦЬ, дзс.—ожелезиться, сделаться железным. Каб ты азілязеў! (Доўгае, Беш. р.). АЗІРАЦЦА, дзс. — озираться, осматриваться. Азірацца ня трэба (Кляшчыно, Беш. р.). АЗІЯТ, а, м.—жестокий, азиат. Азіят ты, замучыў ужо сусім! Выпіў маю кроў! (Навікі, Віц. р.). АЗЫЗНУЦЬ, дзс.—1) обрюзгнуть. Глянь, як у яго твар азыз (Азярэцк, Сен. р.); 2) продрогнуть. Боты дзіравыя, дык крэпка азыз (Пятніцкая, Беш. р.). АЗЬДЗЯВУЛІЦЬ, дзс.—ударить с яростью. Ты б яму азьдзявуліў паленам, каб ён век помніў (Сьвярдлы, Беш. р.). АЗЯРО, н.—озеро. На азяре узьнілася буря (Рудня, Аз. р.). АЗЯРОД, а, у, м.—два или три столба с параллельными перекладинами из жердей для сушки снопов. На гумне стаяў азярод (Кузьміно, Сен. р.). АДЗЕЖА, ж.—одежда. Брыль не адзежа—сырапеня ня ежа (Палуянава, Гар. р.). АДЗЕНЬНЕ, н. - платье, одежда. Усё адзеньне забралі—няма чаго і адзець (Храпавічы, Куз. р.). АДЗЕРЖЫВАЦЬ, АДЗЯРЖАЦЬ, дзс.—останавливать, остановить. Хай бяжыць, ня трэба адзяржаць (Пятніцкая, Беш. р.). АДЗЕЦЬ, дзс.—одеть, надеть. Маці адзела бурнос (Бесьцьвена, Сен. р.). АДЗІН—один. Мяне аднога выправілі (Падсады, Сір. р.). Адным махам семсот забівахам, (Ст. Беліца, Сен. р.). АДЗІНАНЦАЦЬ — одинадцать. Адзінанцаць маткоў нітак зьвіла (Бікложа, Беш. р.). АДЗІНЕЦ, а, м. одинокий, хуторянин. Бацька пашоў к адзінцу (Азярэцк, Сен. р.). АДЗІНОТА, ж.—одиночество. Янка жывець на адзіноце (Бухла, Сен. р.). Як табе не надаесь адзінота, чаму ты ня жэнісься? (Пятніцкая, Беш. р.). АІН, а, м.—перочинный нож. Гануля, пасачы складаны аін! (Рэчана, Куз. р.). АІНАЦЬКА—вон там. Аінацька ходзіць твой конь (Шавяно, Куз. р.). АІР, у, м.—аир. Acorus calamus. L. Аір расьце ў вадзе (Бабінічы, Віц. р.). АЙ, зл.—или. Мы, ай яны будуць гэта робіць? (Сьвіціна, Беш. р.). АЙ, вкл.—боль, испуг, удивление. Ай, якая бяда! (Гарадок, Гар. р.). АЙ ДЗЕЖ—а где же. Ай дзеж быў да сіх пор? (Міхалі, Куз. р.). АЙІНЬКА, вкл. — удивление. Айінька, як я спужаўся! (Масьлена, Куз. р.). АЙКАНЬНЕ, н. — стонание. Кінь сваё айканьне! (Храпавічы, Куз. р.).