ці ў яго рабоці німа (Свярдлы, Беш. р.). СЬЦІПНЫ—ловкий, акуратный. У Карнея дочкі такія сьціпныя—можыш любую сватаць (Заазер'е, Сен. р.). Ён ня дужа сьціпненькі, а так цапу-лапу... (Запрудзьдзе, Сен. р.). СЬЦІРКА, ж. — тряпка которой вытирают посуду. Вазьмі сьцірку, ды абатры пасуду (Забор'е, Сен. р). СЬЦІРСТВА, н.—потеря. Гэта справа нарабіла нам шмат сьцірства (Беліца, Сен. р.). СЬЦІХАМІРЫЦЦА, дзс.—успокоиться. Ці скора вы ўжо сьціхамірыцеся? (Кузьміно. Сен. р.). СЬЦІХНУТЬ, дзс. — утихнуть. Сьціхні, ня дуры! (Навікі, Віц. р.). СЬЦЬВЕРАЛОМ, у, м.—подмаренник. Galium verum L. Во, навязаўся! і сьцьвералом яму пакажы (Прыветкі, Сен. р.). СЬЦЮДЗЁНЫ—холодный Сёлета была сьцюдзёная зіма (Рыбчына, Сір. р.). СЬЦЮДЗЕНЬ, я, м.—холодное. Сьдюдзень варуць к свадзьбам, хрэсьбінам (Альшанікі, Беш. р.). Якая смачная сьцюдзень была на свадзьбе (Ткачы, Аз. р.). Пар. студзень. СЬЦЮЖА, ж.—стужа. Сёньня на дварэ сьцюжа (П а в у л ь л е, Чаш. р.). СЬЦЯБАЧКА, ж. — лопатка, брусок для острения кос. На, памачы там маю сьцябачку ў мокры пясок—нада касу йстрыць (Вербялі, Сір. р.). СЬЦЯБЛІСТЫ—с длинным стеблем. С ь ц я б л і с т а е жыта (Іванск, Чаш. р.) СЬЦЯБЛО, н. — стебель. Доўгае сьцябло ў жыці сёліта (Леніна, Сур. р.). СЬЦЯГА, ж. — тропа. Тэю сьцягою пайшлі (Папкі, Гар. р.). СЬЦЯГНО, н.—1) бедро. Сьцягно нешта забалела (Навікі, Віц. р.); 2) окорок. І адно сьцягно ёсьць яшчэ (Навасёлкі, Сен. р). СЬЦЯГНУЦЬ, дзс. — стянуть. Ён ня жыў, каб ня сьцягнуць чужое (Оўсішча, Сен. р.). СЬЦЯЛУХА, ж.—вероника аптечная. Veronica officinalis L. А сьцялухі паранай ні давалі ей? (Хацешына, Гар. р.). СЬЦЯМІЦЬ, дзс.—понять, приметить. Я даўно сьцяміў, куды ён ходзіць поначы (Глебаўск, Сен. р.). Ніяк ня сьцямлю, што ён робіць (Слабодка, Куз. р.). СЬЦЯНА, ж. — стена. У нас сьцены пабеляны (Раіны, Аз. р.). СЬЦЯЦЬ, дзс — быстро срезать, снять. Сьцялі галаву. Сьцяў дупцом былінку (Мяжа, Меж. р.). СЮДОЙ—сюда. Ты ідзі сюдой, а я пайду тудой (С у к р э м н а, Сен. р.). СЮДЫ — сюда. Падай сюды даёнку (Шарыпіна, Беш. р.). СЮР, вкл. — зов ягнят. Сюр, сюр, сюр, шуткі маі! (Велящковічы, Лёз. р.). СЯБРА, ы, м.— приятель. Пятрок быў мой сябра, зь ім мы доўга дружылі (Рыбчына, Сір. р.). СЯБРАВАЦЬ, дзс. — дружить. Калі-та мы зь ім сібравалі (Рыбчына, Сір. р.). СЯБРОЎСТВА, н.—дружба. У старіну мы вадзілі сяброўства: адзін у другого пілі, елі; на свадзьбе гулялі (Рыбчына, Сір. р.). СЯВАЛКА, ж.—ручная сеялка. Дзет сплёў сявалку (Чарнагосьці, Беш. р.). СЯВЕЦ, м. — ржанка. Charadrius pluvialis L. Сяўцы вераніца-