САРОМНА—стыдно. Саромна гэта табе казаць, дачушка! (Княжыца, Куз. р.). САРОЧКА, ж.—нательная рубаха. Надзень чыстую сарочку (Мікалаёва, Куз. р.). САСКАКАЦЬ, дзс. — исплясать. Саскакаў на йгрышчы усі чаравікі (Сянно, Сен. р.). САСКВАРЫЦЬ, дзс. — изжарить. Яму ўраньні трэба саскварыць сала (Зямковічы, Сен. р.). САСКОЧЫЦЬ, дзс. — спрыгнуть. Кот с крышы саскочыў (Пустынкі, Сен. р.). САСМАЖЫЦЬ, дзс. — изжарить. Я трохі цяляціны сасмажыла (Зямковічы, Сен. р.). САСОНКА, ж —сосна. Гарыць лес, гарыць лес, гарыць і сасонка (Сукрэмна, Сен. р.). САСОНЬНІК, у, м., зб. — сосновый лес. У сасоньніку грыбоў сачыў (Дубавое, Беш. р.). САСТАРАВАЦЬ, дзс.—состарить. Састаруюць маладу дробныя дзетачкі (Яноўшчына, Беш. р.). САСТРЫКАЦЬ, дзс.—остричь, общипать. Гладка састрыкалі траву (Стаішча, Чаш. р.). САСЬВЯЖЫЦЦА, дзс.—скончаться. Даў парасёнку па лбу, ён і сасьвяжыўся (Гравы, Сен р.). САСЬЛІЗНУЦЬ, дзс.—сделаться скользким. Каб ты сасьліз! (Кашына, Віц. р.). САСЬМЯГНУЦЬ, дзс.—засохнуть. Бліны твае саўсім сасьмяглі (Аськершчына, Беш. р.). САСЬЦЯБНУЦЬ, дзс.—состегнуть, наскоро сшить. Трэба сасьцябнуць Янку кашулю (Чарнагосьці, Беш. р.). САТЛЕЦЬ, дзс.—истлеть. Кап ты сатлеў! (Русінава, Сен. р.). САЎГАЦЦА, дзс.—скользить, кататься па льду. Пайдзем саўгацца на саўгель (Стаішча, Чаш. р.). САЎГЕЛЬ, я, м. — скользкое место, каток. На саўгелю быў (Стаішча, Чаш. р.). САЎЛАДАЦЬ, дзс.—овладеть, осилить. Яго ні саўладаеш— крэпкі (Лужасна, Куз. р.). САЎЛЯКНУЦЦА, дзс. — испугаться Ён саўлякнуўся і хварэіць (Вейна, Сен. р.). САЎРЭЦЬ, дзс. — изнемочь, вспотеть. Дваццаць бліноў, як зьеў, дык і саўрэў (Ходцы, Сен. р.). САЎСІМ — совсем. Я саўсім нічога ня знаю (Аськершчына, Беш. р.). Я-ш думала кучаравы, ажно-ш саўсім валос няма (Сураж, Сур. р.). САХА, ж.—кроме общего значения — столб с развилиной в верху. Нада сохі ўкапаць (Гараватка, Меж. р.). Пар. сахіра. САХІРА, ж.—столб с развилиной на верху. Трэба сахіры глыбей укапаць у зямлю (Станіславова, Сір. р.). САХРАН, у, м. — лес, оставленный расти на долгий срок. У іх сахрані дзятка ўкраў (Гунчанкі, Сур. р.). САЧЭНЬ, САШЭНЬ, я, м.— лепешка. Трэба зварыць бульбу, абчысьціць, патаўчы ў ступе, раскачаць качалкай стоўчанае цеста у аржанэй муцэ і сьпеч на скаварадзе, ці на паду у печы—будзіць сашэнь, які ядуць з канаплямі, з малаком (Альшанікі, Беш. р.). Як няма к абеду хлеба, тады зраньня пякуць сачні (Рыбчына, Сір. р.).