НАЗАПАСІЦЬ, дзс. — сделать запас. Во, назапасіў дроў! (Валькі, Сур. р.). НАЗВАДЗІЦЬ, дзс. — насплетничать. А Тарэнта назвадзіў, назвадзіў на мяне (Аськершчына, Беш. р.). НАЗДАГАД — наугад. Я сказаў ета наздагад (Мянюцева, Сен. р.). НАЗДРАВАТЫ — ноздреватый. Глядзі, як добра выпякся хлеб — які наздраваты (Глебаўск, Сен. р.). НАЗІМУ — на зиму, к зиме. Я ўжо ўсё назіму пазябіў (Лужасна, Куз. р.). НАЗІРКАМ — наблюдая издали. Я за ім назіркам, назіркам, ды схапіў (Лужасна, Куз. р.). НАЗОЛА, ат. — докучливый, досаждающий человек. Гані вон етага назолу! (Латыгаль, Сен. р.). НАЗОЎ, у, м. — название. Скажы яму вот кожны назоў — прыстаў, як смала (Лужасна, Куз. р.). НАЗЬБІРАЦЬ, дзс. — насобирать. Мацейка назьбіраў суніц (Чарнагосьці, Беш. р.). НАДЗЕЖНІК, у, м. — кусок холста, которым покрывают хлебную кадку. Куды надзежнік схапілі — дзежку нада накрыць (Кабішча, Куз. р.). НАДЗЕЛ, НАДЗЁЛ, у, м. — душевой надел. Мой дзед меў трі надзелы зямлі (Рыбчына, Сір. р.). Мой надзёл адабралі (Астроўна, Віц. р.). НАДЗЕЦЬ, дзс. — надеть, одеть. Маліць надзеў аброць на каня (Зямковічы, Сен. р.). НАДЗЕЯ, ж. — надежда. Надзеі няма на жыцьцё (Пятніцкая, Беш. р.). НАДЗІМАЦЬ, дзс. — надувать. Брасай, мілачка, гардзіцца, брасай губы надзімаць (Сукрэмна, Сен. р.). НАДЗІЦЬ, дзс. — приманивать, привлекать. Надзіць яна яго дужа (Лужасна, Куз. р.). НАДЗЯВАНІК, а, м. — кишка, требуха с начинкой. Надзіванік еты дужа смашны (Высачаны, Выс. р.). НАДЗЯВАЦЦА, дзс. — одеваться. Барджэй ты надзявайся (Чараўкі, Сен. р). Надзеўшыся нічога: пінджак крамный (Яноўшчына, Беш. р.). НАЙБАРДЗЕ — тем более, в особенности. У нашым лесе добра растуць грыбы, а найбардзе пасьля дожджу (Ст. Беліца, Сен. р.). НАЙЛЕПШЫ — наилучший. Тая красачка найлепшая (Мішкава, Куз. р.). НАЙМІТКА, ж. — батрачка. Трэба наняць наймітку (Русінава, Сен. р.). НАЙСЬЦІ, дзс. — найти. Шла па дарозе і найшла (Пушкары, Сен. р.). НАКАЗАЦЬ, дзс. — сообщить, дать знать. Накажы мне, калі будзіць якая работа (Сянно, Сен. р.). НАКАЛЮЧКА, ж. — шило. Дужа крэпкія падмёткі, аж я накалючку зламаў (Вяжышча, Беш. р.). НАКАНАВАНА — предназначено. Наканавана столькі жыць: нічога ня зробіш (Рыбчына, Сір. р.). НАКАНАВАЦЬ, дзс. — предназначить. Табе гэта ўжо наканаваць нада (Лук'янова, Сен. р.). НАКАРЫСТАЦЦА, дзс. — попользоваться. Накарыстаўся я іх наламаным драпаком! (Валькі, Сур. р.).