НАВУТКАЦЬ, дзс. — подговорить, подсказать. Суседзі навуткалі падаць у суд (Лыскі, Чаш. р.). НАВУЧАЦЬ, дзс. — обучать. Навучаць ты яго навучай, кап чалавекам быў, алі ня бі (Перавоз, Сір. р.). НАВЫВАРАТ—наизнанку. Адзеў сарочку навыварат (Пустынкі, Сен. р.). НАВЫЛЕТ—насквозь. Навылет прабіў шапку шротам (Куксы, Сір. р.). НАВЫНІТ — рвота. Навыніт бярэць (Падрэзы, Чаш. р.). НАВЫРЭЦЬ, дзс.—наловчиться. Здорава ён ужо навырэў на гармошку йграць (Сухарукава, Аз. р.). НАВЫСКАЧ—навскачь. Глядзі, навыскач паехаў (Стаішча, Чаш. р.). НАВЮТКІ — новенький. Яна носіць навюткія барэткі (Машчоны, Сен. р.). НАГАВІЦЫ, ж.—кальсоны. Хлопец надзеў нагавіцы (Сьлідзец, Чаш. р.). НАГАДВАЦЬ, дзс.—напоминать. Ета усё нагадваіць нашу гулянку ў лесі, на беразі (Лужасна, Куз. р.). НАГАЛОЎНІК, а, м. — головной платок. Нагалоўнік дзе мой? (Селішча, Гар. р.). НАГАМАНІЦЬ, дзс. — наговорить. Нагаманіў ён там поўну куфу (Лук'янова, Сен. р.). НАГАРАВАЦЦА, дзс. — нагореваться. Прыдзець гора—нагаруесься (Лазаватка, Сур. р.). НАГАРОДА, ж.—награда. Па карку нагароду палучыў (Падбярэзьзе, Віц. р.). НАГБОМ ПІЦЬ—пить жадно, нагнувши посуду. Нагбом пілі гарэлку там, на беразі (Лужасна, Куз. р.). НАГДАЙ, НАГДАСЬ, НАГДОВЕНЬ, НАГДОВІНЬНЯ, НАГДОВІЧЫ, НАГДОН, НАГДЫСЬ, НАГДЫСЕНЬ—недавно, на днях. Ён нагдай быў у горадзе (Даргейкі, Сен. р.). Нагдась прадалі карову (Нов. Сяло, Беш. р.). Нагдовень быў у мяне сват (Шавяно, Куз. р.). Нагдовіньня я быў у горадзе (Луб'ева, Аз. р.). Нагдовічы я была ў цэркві (Берашова, Сен. р.). Нагдон я была тамацькі (Баркова, Куз. р.). Нагдысь ён быў (Валькі, Сур. р.). Нагдысень я была ў горадзе (Пекары, Куз. р.). НАГЛЕДЗІЦЬ, дзс.—высмотреть. Добрую ялінку нагледзіў сабе на хату (Лужасна, Куз. р.). НАГЛУМІЦЦА, дзс. — наглумиться, навредить. Наглуміўся ён над маім дабром. Наглуміўся ён над чалавекам (Ст. Беліца, Сен. р.). НАГЛЯНІЦА, ж. — наглость. Нагляніцу на мяне гаворыць (Крывіна, Беш. р.). НАГНАТА — нагнано. Поўна хата віраб'ёў нагната (Шкалёўка, Беш. р.). НАГНАЦЬ, дзс.—нагнать. Духавіцу конь нагнаў (Кузьміно, Сен. р.). НАГРУДНІК, а, м.—нагрудник. Адзень яму нагруднік! (Кабішча, Куз. р.). НАД, прм.—над. Над яго работу лепшай ня знойдзеш (Валькі, Сур. р.). Вунацькі над лесам ляціць (Лужасна, Куз. р.). НАДА, НАДАБІ, НАДЫБЕ — надобно, нужно. Нада купіць каня (Пустынкі, Сен. р). Яму надабі лапці (Каверзіна, Меж. р). Надыбе грошы, да німа (Кавалі, Сен. р.).