табе лоўка ўздадуць (Запрудзьдзе, Сен. р.). ЛОЎЧЫ, а, м.—ловчий, ловец. Пайшоў лоўчы ў лес (Веляшковічы, Лёз. р.). ЛУБ, у, м.—липовая кора. Лагошы лубам абшыты (Русінава, Сен. р.). ЛУБКА, ж., ЛУБОК, а, м., ЛУБЯНКА, ж.—лукошко. Прынясі ў хату лупку аўсу (Асавец, Беш. р.). Прынясі лубок з клеці з крупамі (Баўткі, Куз. р.). Ці ёсь у цябе лубянка: я хачу папасеяць жыта (Баравыя, Куз. р.). ЛУБЯК, а, м.—глинистый холм. На етым лубяку рэдка што ўдаецца (Лужасна, Куз. р.). ЛУГ, у, м.—1) луг. Наш лух ужо скошан (Рудня, Аз. р.); 2) щелок. Звары сягоньня лугу (Стаішча, Чаш. р.). ЛУЖЫНА, ж.—лужа. Лужына вялікая на дварэ (Раіны, Аз. р.). ЛУДЗІЦЬ, дзс.—бредить. Ён скора памрэ, бо ўжо лудзіць (Луб'ева, Аз. р.). ЛУКА, ж.—лука. Якая трава вяліна луцэ! (Храпавічы, Куз. р.). ЛУМІНА, ж.—1) лужа, впадина. У лумінах ёсьць вада (Пушкары, Сен. р.); 2) низина с чем либо. У лесе мы знашлі луміну маліны, луміну суніц, луміну грыбоў, луміну вады (Ст. Беліца, Сен. р.). ЛУНКА, ЛУМКА, ж.—прорубь. Ідзі на лунку мыць плацьце (Вайловічы, Сір. р.). Язэп уваліўся ў лумку (Павульле, Чаш. р.). ЛУНУЦЬ, дзс.—умереть, пропасть. Я скора луну (Запрудзьдзе, Куз. р.). У дзядзькі лунуў конь (Машчоны, Сен. р.). ЛУПАЦЬ, дзс.—моргать. Ня лупай вачыма (Сянно, Сен. р.). Луп я вочмі—кабылы няма (Стаішча, Чаш. р.). ЛУПІЦЬ, дзс. 1) чистить. Трэба лупіць бульбу к палудню (Гравы, Сен. р.); 2) бить. За што ты яго моцна лупіш? (Сянно, Сен. р.); 3) лупить, снимать кожу. Мясьнікі лупяць скуру с каня (Машчоны, Сен. р.). ЛУПЛЕНЫ—облупленный. Папробуй зьняць шкуру з лупленага цяля (Лужасна, Куз. р.). ЛУПЦАВАЦЬ, дзс.—бить. За што яго лупцуеш? (Кузьміно, Сен. р.). ЛУПЦОЎКА, ж.—наказание. Добрую ты палучыў лупцоўку за гуркі (Русінава, Сен. р.). ЛУПЫ, ж.—губы (насмешливо). Чаго ты лупы надуў? (Сухарукава, Аз. р.). ЛУСКА, ж.—чешуя. У плоткі луска, як сярэбраная (Кр. Сяло, Беш. р.). ЛУСКАР, а, м.—лопата. Прынясі лускар, капаць будзем (Казьяны, Сір. р.). ЛУСТА, ЛУСТКА, ж.—ломоть. На стале ляжала луста хлеба (Асінаўка, Беш. р.). Адрэш мне лустку хлеба (Луб'ева, Аз. р.). ЛУТ, ЛУЦІК, а, м.—1) отдельно свернутое лыко липового ствола. Тодар знайшоў такі лут, што сплёў пару лапцей, хоць і дорага даў за яго (Асінаўка, Сен. р.); 2) косяк (боковой). Як узьюрхаўся, ды пачаў стучэць, дык і луткам ня месца (Абрэзкава, Сен. р.). Толькі асталося паставіць луцікі (Вяжышча, Беш. р.). ЛУЧАЦЬ, дзс.—попадать. Лоўка лучыў яму між вушэй (Лужасна, Куз. р.). ЛЫГА, ж.—вика. Vicia sativa L. Пасеялі лыгу з аўсом (Вядрэнь, Чаш. р.). З лыгі пякуць бліны (Альшанікі, Беш. р.),