пил. Нада купіць жэрдзя на латы (Хацімшчына, Куз. р.). ЛАТЫСЬКІ—латышский. Латыськая дзярэўня (Гарадок, Гар. р.). ЛАЎКА, ж.—скамейка. Лаўкі такія даўгія, што канцамі ў сьцены ўпіраюцца (Абрэзкака, Сен. р.). ЛАЎЦУ—САЎЦУ—пожелание успеха охотнику, рыболову. Лаўцу—саўцу, браток! (Шуміліна, Сір. р.). ЛАХАЦЬ, дзс.—искать. Ідзі, лахай Пецьку! (Баравыя, Сір. р.). ЛАХАНКА, ж.—1) лоханка. Лі пойла ў лаханку (Дражна, Куз. р.); 2) большая чашка. У лаханку налілі крупені (Сініцына, Віц. р.). ЛАХАРДЗІК, а, м.—лакомство. Жыла-б на лахардзіках (Бешанкавічы, Беш. р.). ЛАХМАНЫ, оў, м.—лохмотья. Ён адзеўся ў якія-та лахманы (Мікалаёва, Куз. р.). ЛАЦІНА, ж.—решетина для зарешечивания крышы поверх стропил. Тую лаціну падай, а ня ету (Лужасна, Куз. р.). ЛАЦІЦЬ, дзс.—прибивать «латы» (гл.) Пуню лацілі каторы дзень (Хацімшчына, Куз. р.). ЛАЦЬВЕЙ—легче, лучше. Лацьвей яму, калі ў яго сем мальцаў у двары: ё каму работаць (Сянно, Сен. р.). ЛАЧБАН, а, м.—кувшин. У лачбане квас (Доўгае, Беш. р.). ЛАШЧАВІНА, ЛАШЧЫНА, ж.—лощина, низина. Мінулі лашчавіну (Латышы, Беш. р.). Конь ходзіць у лашчыні (Аськершчына, Беш. р.). ЛАШЧЫЦЦА, дзс.—ласкаться. Ну, і лашчылася-ж яна да яго ў лесі, на беразі! (Лужасна, Куз. р.). ЛАШЧЫЦЬ, дзс. — ласкать. Лашчыў ён яе ў пуні і цяпер ні забываецца (Карма, Куз. р.). ЛАЯНКА, ж. — ругань. Маланьня умеіць лаяцца—можыць пахваліцца сваёю лаянкаю (Гуліна, Сен. р.). ЛАЯЦЦА, дзс.—ругаться. Досыць табе лаіцца (Мазалава, Куз. р.). ЛАЯЦЬ, дзс. — ругать. Яна мяне дужа лаяла (Лук'янова, Сен. р.). ЛЕБЕДЗЬ, я, м. — лебедь. Cygnus musicus Bechst, C. olor J. F. Gmel. Красівыі лебядзі былі ў таго пана (Жалудова, Лёз. р.). ЛЕБЯДА, ж. — марь, лебеда. Chenopodium album L. і інш. Лебяда на градах парасла вялікая (Горбава, Лёз. р.). ЛЕГЧЫЦЬ, дзс. — требовать случки. Ваша сьвіньня легчыць (Семянцова, Бёш. р.). ЛЕЖМА — лежа, не вставая. Грыгор захварэў і лежма ляжыць на печы (Дзярэўня, Чаш. р.). ЛЕЗЬЦІ, дзс.—1) лезть. Лезь на гару (Альгова, Віц. р.). Боты ня лезуць на ногі (Стаішча, Чаш. р.); 2) вмещаться. У гэты мяшок лезіць пяць пудоў жыта (Косы, Віц. р.). ЛЕДЗЬ, ЛЕДЗЬВА — едва. Я ледзь (ледзьва) даплялася да хаты (Іванова, Куз. р.). ЛЕЙКА, ж.—воронка. Падай лейку — трэба наліць карасіну (Ісачкава, Аз. р.). ЛЕЙЦЫ, ж.—вожжи. Вазьмі ў рукі лейцы! (Мікалаёва, Куз. р.). Дзяржы каня за лейцы, а то разьнясе (Навасёлкі, Сен. р.). ЛЕКАР, а, м. — врач. Лекар прыехаў да нас (Жалудова, Лёз. р.). ЛЕКІ, н.—лечение. Табе трэба іці ў лёкі, а то ты памрэш (Стасева, Выс. р.).