ДЗЯЛЁНКА, ж. — часть. Ён ад сваей дзялёнкі адмовіўся (Лалыкі, Аз. р.). ДЗЯЛІЦЬ, дзс. — делить. Як ёсь, так і нада дзяліць (Альшанікі, Беш. р.). ДЗЯНКІ, оў, м. — вязанные рукавицы. Мае цёплыя дзянкі (Павульле, Чаш. р.). ДЗЯНЬНІК, а, м. — огороженное место для дневного пребывания скота. Поўны дзяньнік шумы (Бараўляны, Куз. р.). ДЗЯНЦО, н. — донце. Бацька рабіў дзянцо (Сахны, Сен. р.). ДЗЯРБАК, а, м. — пружинная борона. Трэба на сёньня узяць у суседа дзярбак (Навасёлкі, Сен. р.). ДЗЯРБАЧЫЦЬ, дзс. — боронить пружинной бороной. Я ўсё сваю ніву дзярбаком дзярбачыў (Заазер'е Сен. р.). ДЗЯРБОНІКІ, ДЗЯРОНІКІ, аў, м. — блины из тертого картофеля. Смачныя дзярбонікі (Ст. Сяло, Куз. р.). Пасьнедаў дзяронікамі (Сьвярдлы, Беш. р.). ДЗЯРГАЧ, а, м. — коростель. Crex pratensis Bechst. Дзяргач у жыці рыпае (Касачы, Лёз. р.). ДЗЯРЭЎНЯ, ж. — деревня. Наша дзярэўня вялікая (Кулінапкі, Выс. р.). ДЗЯРКАЧ, а, м. — старый веник. Дай мне дзяркач (Клімавічы, Сен. р.). ДЗЯРЖАНЬНЕ, н. — ручка чего либо. Дзяржаньне ў двойнях зламалася (Сідоры, Меж. р.). ДЗЯРЖАЦЬ, дзс. — держать. Ён дзяржыць дзяцей у цьвіку (Кр. Сяло, Сен. р.). ДЗЯРНО, н. — дёрн. Аблажы клумбу дзярном (Рудня, Аз. р.). Пар. дзёран. ДЗЯРУГА, ж. — 1) вид двойного одеяла из грубого полотна. Пакрый мяне дзяругай (Янавічы, Сур. р.); 2) полог. Апусьці дзяругу, дык мухі ня будуць кусаць (Купіна, Віц. р.). ДЗЯСНА, ж. — десна. У яго апухлі дзясны (Раіны, Аз. р.). ДЗЯСЯТКА, ж. — пятикопеечная монета. Дзясятку за гэта далі (Дубнікі, Сен. р.). ДЗЯСЯТУХА, ж. — кружка. Цяпер піва п'юць большымі дзясятухамі, чым раней гарэлку (Сянно, Сен. р.). ДЗЯТВА, зб. — детвора. Не дае дзятва спакою (Пушкары, Сен. р.). ДЗЯТЛІНА, ДЗЯЦЕЛІНА, ж. — дикий клевер. Trifolium pratense L. Там, дзе на пожню пасыпаў залу, вырасла дзятліна (Хацімшчына, Куз. р.). ДЗЯТЛІНА ЖОЎТАЯ — клевер желтый. Trifolium agrarium L., T. procumbens L., T. spadiceum L. Дзятліну жоўтую скупці ого — яны любяць! (Матушова, Лёз. р.). ДЗЯЎБАЦЬ, дзс. — долбить. Дзяцел дзяўбець асіну (Асінаўка, Чаш. р.). ДЗЯЎЧА, ДЗЯЧЫНА, ж. — девушка. Дзяўчына на ігрышча пашла (Стаішча, Чаш. р.). Дзяўчаты па вуліцы гуляюць (Селядцова, Беш. р.). ДЗЯЦЕЛ, а, м. — дятел. Dendrocopus major Koch, et D. minor Koch. Дзяцел стукаў у лесе (Ісачкава, Аз. р.). ДЗЯЦЁНАК, а, м. — ребенок. Гэта-ж мой дзяцёнак (Мікалаёва, Куз. р). ДЗЯЦІНЕЦ, у, м. — детская болезнь, родимчик. Eclampsia. Ці праўда, што твайго рабёнка б'ець дзязінец? (Ганкавічы, Беш. р.). ДЗЯЦІНІЦЦА, дзс. — ребячиться. І яна дзяцініцца ў 20 год (Веляшковічы, Лёз. р.).