Пыглядывый, я зы цябе ня буду глядзець. Ходзіць, усё нешта прігліда́іцца, што-то, знаць, шукаіць. Унімацільна, унімацільна пріглядывыўся, як што пызнываў. Што ты ўглідаісься,— абыкнавенный сьвістун, рускусі — там чырьвяк. Углядывыйся — ні ўглядывыйся, нічога ня ўвідзіш. Узіраўся ды ня ў тэй бок, а чэрня дызарезу нада. Любуіцца сваімі сенцымі, давёў як яечка. Стыяў, зеріў нешта ны балота. Пыдажджы, мы яго угаворім, ато ён ня хочыць зрець. Стыяла тая дылда, толька лыпыла. Збоку прітуліўся, усё нешта зыркыў — то гляніць, то атверніцца. Чаго ты лыбісься, праскоўкі ня відзіў? — можыш сам пулучыць. Вытрішчаісься, як нейкій ціляпень пірядніньській. Хто ня йдзець, ны кажныга вылупляюцца, як людзей ня відзілі. Ні пялься, а пыдыйдзі ды пыглядзі, як нада, а хочыш што скызаць, дык скажы. Лі прясла стыялі і ўсё нешта пялілі зенкі у тэй бок, а тады шу-шу-шу-шу адна другой. Нешта ты с Анюты вачэй ня зводзіш. Куды ня пойдуць, іна зь яго вачэй ні спускаіць. 87. Гнаць гнаць, прымушаць рухацца — турыць г. вельмі шпарка; каціць г. вельмі энергічна, іншаск.; перць г. груба. Я гнаў скот у пастух і відзіў, як ета ў іх зывязывылыся сварка. Турі авец, хваціць ім капусту абгрызаць. Каціла яго піріц сабою прутым, пыкызала і вічарінку і вічарінышнікыў. Пёрла б с хаты качулкыю, каб ногі дрынчэлі. 88. Гнісць гнісці, псавацца пры гніенні — тлець г., непрыкметна разбураючыся; тынець г. ад сырасці; прэць г. ад сырасці і цеплыні; трухлець г., прыкметна разбураючыся (пра цвёрдае); парахнець г. у парахню; трупехнуць г. да мяккасці (пра дрэва); гарэць г. пры злежванні ў сырасці, выдзяляючы цяпло. Бульба гніець, нада скарей пірібраць. Пыглядзі-ка, пірібярі адзежу, ці ня тлеіць іна ў цябе. Бочка тынеіць у погрібі, нада выцігнуць наверьх. Ныкрятыла кучу ўсякыга шырабурья, преіць, ажно пахніць прелым. Трецьцій год салома ляжыць, трухлеіць. Ліжала куча сакі, пырах-