ждуць, а йдзі ды ныкармі скаціну. Як пычанёць абряды — дзень гатова ад зёркыла ні тхадзіць. АБРАНІВАЦЦА (абранівыцца), -(вы)іцца; незак. Траціцца, губляцца (пра рэч); траціць, губляць. Ні нада було абранівыцца, і з ножыкым ба быў. АБРАНІВАЦЬ (абранівыць), -(вы)ю, -(вы)іш; незак. Упускаць з рук; траціць, губляць. Сколька разоў абранівыў вязёнкі і ныхадзіў. АБРАНІЦЦА, -н-іцца; зак. Згубіцца (пра рэч); згубіць. Нёйдзі ў кустах ножык абраніўся, шукаў, шукаў і ні найшоў. АБРАНІЦЬ, -н-ю, -н-іш; зак. 1. Упусціць, выпусціць з рук, згубіць. Глядзіця, а то аброніця гырлачык. 2. Выраніць (слязу). Во табё й пляменьніца: сьлязы ні абраніла. 3. перан. Сказаць, вымавіць скрозь зубы, працадзіць (слова). За цэлый вёчыр слова ні аброніць. АБРУЗАННЕ (абрюзаньня) н. асудж. Сон. Ат абрюзаньня аж вочы зыплылі. АБРУЗАЦЦА (абрюзацца), -а-іцца; незак. асудж. Зал.-бессуб'ект. ад абрузаць. Усю ноч цігаўся, цяпёріцька табё абрюзаіцца. АБРУЗАЦЬ (абрюзаць), -а-ю, -а-іш; незак. асудж. Спаць. Дакуль ты абрюзаць будзіш? Ідзі касу кляпі. АБРЭМЕННАЯ (абрёмінныя) ж. Цяжарная. Абрёмінным цяпёрь выгыда: вотпускі бальшыя. Восьмый раз абрёмінна. АБУГОНЯ ж. Участак поля, які намячаецца ўзараць. Зыняў шурокую абугоню і трошку ні дыпыхаў.