АБАЯ ліч. Абодва. Абаім далі пріміроўку,— стоіць: пыработылі ўсё лёта дык пыработылі. АБВАЗІЦЬ, абважу, абвозіш; 1. незак. Абвозіць. Масток пулумаўся, нада ны быльшак абвазіць. 2. зак. перан. Пабіць; ударыць. Абважу лумачыныю — большы і ні падойдзіш к пряслу. АБВЁЗЦЬ (абвёзьць), абвязу, абвязёш; зак. 1. Абвезці. Абвёз ба на мост, ці такей вузюган у брод перць. 2. перан. Ударыць. Усё лез і лез — дык яго й абвязлі хырашэнька, каб знаў. АБГАЛАГАНІЦЦА (абгылыганіцца), -н-юся, -н-ісься; зак. жарт. Падстрыгчыся, абстрыгчыся (няўдала). Айдзе ты так абгылыганіўся? АБГАЛАГАНІЦЬ (абгылыганіць), -н-ю, -н-іш; зак. жарт. Абстрыгчы дагала. Прізыўнікоў абгылыганюць, аж блішчаць. АБДЗЁРКА ж. Мука з шатраванага зерня. Змалоў абдзеркі пудоў шэсьць. АБДЗЯРАННЕ (абдзіраньня) н. 1. Абдзіранне. 2. Гл. абдзёрка. Абдзіраньня ссыпім у бочку, а сьвіньням ніхай у мішках. 3. Шатраванне. Ны абдзіраньня вочырідзь быльшая, змалоў упроста. АБЁДДЗЕ (абёдзьдзя) н. Поўдзень (час). Абёдзьдзя ны дваре, а ён ляжыць. Заёхыў у абёдзьдзя. АБ'ЁДДЗЕ (аб'ёдзьдзя) н. Аб'едкі. У нашыя каровы аб'ёдзьдзя ні астаецца. Памянш. аб'ёдзьдзіка. За ноч і аб'ёдзьдзіка ні былінкі німа. АБЁЯ ліч. Абедзве. Іх абёіх ні разу ўмесці ні буваіць.