Малы, прым.— Тут у знач. наз.: малое, -ога, н.— Невялікі па памерах. Веліч, -ы, ж.— Тут: што-н. надзвычай вялікіх памераў, гмах. Той, хто не мае выдатных якасцей, схільны перавялічваць свае магчымасці. Гаворыцца (часцей з іроніяй або жартам), калі хто-н. бярэцца за нешта большае, на што здольны. Адпав. у руск.: ВСЯКАЯ БУКАШКА ЛЕЗЕТ В КОЗЯВКИ; И ЕСЛИ КАРЛОЙ СОТВОРЁН, ТО В ВЕЛИКАНЫ НЕ ТЯНИСЯ (И. Крылов). МІЛ ТОЙ КУТОК, ДЗЕ АБРЭЗАЛІ ПУПОК Гл. НЯМА ЛЕПШ ЗА ТОЙ КУТОК, ДЗЕ ВЯЗАЛІ ПУПОК. МОЙ РОДНЫ КУТ, ЯК ТЫ МНЕ МІЛЫ <, ЗАБЫЦЬ ЦЯБЕ НЕ МАЮ СІЛЫ> Паходзіць з паэмы Якуба Коласа "Новая зямля" (1910—1923), шырока вядомыя яе першыя радкі: Мой родны кут, як ты мне мілы!.. Забыць цябе не маю сілы! Не раз, утомлены дарогай, Жыццём вясны мае убогай, К табе я ў думках залятаю І там душою спачываю. Родны кут, мн. не ўжыв.— Радзіма, родныя мясціны, месца нараджэння. Мілы, прым.— Тут: любімы, блізкі сэрцу. Не мець сіл (сілы). Разм.— Тое, што і не ў сілах. Кампанент дзеясл. вык. Ужыв. у спалучэнні з інф.— Не магчы, не мець магчымасці (зрабіць што-н.). Радзіма заўжды застаецца самым любімым і прыемным месцам на зямлі, без якога чалавек не можа жыць.