Для кожнага чалавека, колькі б моў ён ні ведаў, самай лепшай заўжды будзе родная, на якой гаворыць яго маці, яго народ. Гаворыцца, калі хто-н. услаўляе багацце і прыгажосцъ беларускай мовы, яе значэнне ў жыцці як кожнага белоруса, так і ўсёй нацыі. Лінгвісты таксама пачынаюць разумець, што беларуская мова — гэта скарб таго, што вымерла ў другіх мовах, што, акрамя самастойнай вялікай каштоўнасці, яна — запаведнік, без ведання якога немагчыма славянскае мовазнаўства наогул, немагчыма вывучэнне і разумение іншых славянскіх моў і іхняй гісторыі. Рэлікг? Так, калі хочаце, рэлікт, які перажыў стагоддзі. Але рэлікт, што расце, развіваецда, дыхае, ідзе наперад волатавымі крокамі, які жыве і будзе жыць вечна. Усе пачынаюць болыд і больш разумець гэта. Сама гісторыя ўладна і неабходна штурхає на признание, на па вагу, на захапленне багаццем і прьтж осцю беларускай мовы. I нават тыя, што адышлі ад яе — я разумею найлепшых з іх,— рана ці позна вяртаюцца да звонкага дзе" і густо га чаго". Бо толькі так ім можна сказаць усё (У. Караткевіч. Родная мова). УСЯКАЯ БУДЗЕ ГАСПАДЫНЯ, КАЛІ ПОУНАЯ СКРЫНЯ Гаспадыня, -і, ж. Разм — Ж онка. (У прыказцы зважаєцца на ўменне яе весці гаспадарку.) Скрыня — вялікая чатырохвугольн;ш (звычайна з дошак або плеценая) ёмкасць для захоўвання збожжа, розных памераў, часам — з н є к ііл ь к ім і адсекамі. Часцей за ўсё скрыня ставіцца ў свірне, каморы, радзей у сенцах. У ёй захоўваецца жыта, ячмень, гарох, авёс і іншая збажына. Скрыню звычайна зачыняюць вечкам. Кожны будзе добрым гаспадаром, калі сядзіць на заможная гаспадарцы