ХРАБУСТ м. только ед. Болотная трава (Sonchus paluster L). Мы тады хадзили па храбуст у альшынку. ХЭЛМА ж. Каска, шлем. У леси яшчэ й зарэ можно найци нимэцку хэлму. ХЭНЬЦЬ ж. Охота, желание. Як хэньци ў самого да вучэня нима, то силаю ни заставиш. ЦЕРТКА ж. Терка. Такая мондра гаспадыня, а цёртку ў мяне заўшэ пазычае. ЧАВИЦИ несов. Давить, душить. Пайняў вон яе на гулицы й давай чавици баз дай прычыны. ЧВЭРЫЦИ несов. Скандалить, шуметь. У чужых вон циханьки, а прыдзе дахаты и давай чвэрыци, бы дурны той. ШАБУНЯ м. устар. Шутник; беззаботный человек. Бацько ў йих быў шабуня, то й дзёци на яго падалиса. ШАЛАМОК м. 1. Часть керосиновой лампы. Лампа яшчэ добра, ано шаламок прагарэў. 2. Пераносн. голова. Валики ўжэ хлопэц, а ў шаламку ниц ни варыт. ШАЛАБАНЫ только мн. Одурь. Нойдут на яго якиесь шалабаны, паразганяе ўсих з хаты. ШАНДА м. и ж. Болтун, пустомеля. Зноў да нас йдзе гэта шанда, будзе плясьци абы шчо. ШАНДЗИЦИ несов. Нести чепуху, бессмыслицу. Ни слухэй ты яго, шчо вон табе шандзит. ШАРАВОКИ, -а, е-. Красноглазый. Кажут, шчо яго дзесь токим удэрыло, то таки шаравоки стаў. ШАРАШЧЫ, -а, -э. Красный. Там яму, мусит, добрэ было, бач, з якою шарашчаю мордаю прыехаў. ШВОРНЫ, -а, -э. Проворный, шустрый. Кабылка тая мая была благенька, але шворна. Таки малы шворны: усюды дабажыт. ШЛЭПА ж. иронич. Нога. Такие шлэпы ў цябэ, шчо й чаравик ни падбарэш. ШЛЭПАЦИ несов. Ходить, шлёпать. Вон ужэ паздаровоў, ужэ па хаци сам крыху шлэпае. ШОПКА ж. Навес. Дроў на зиму хвацит: цалюську шопку наклаў. ШОХЛЯ ж. только ед. Лихорадка. Была вана маладою здарова, а посьлей шохля прычапиласа, трасе й ни парастае. ШПЕРКА ж. Закуска. Ты мне сягони ў торбу добру шперку ўлажы, бо мо прыдзецца выпици з хлопцами. ШТРАМПАК м. Сухое дерево, сучья. Тут пажар пахадзиў: ано штрампаки стрычат. Зачапиўса за штрампак й разарваў ганавицы пажывому. ШТЭКАЛО ср. Хромой человек. Чаго ўжэ гэтэ штэкало цягнецца ў лес, сидзеў бы лепш на лаўцы. ШТЭКАЦИ несов. Едва плестись, ковылять. Налець прыштэкоў да вас, так нага балит. Н. П. ЧЕРНЯКЕВИЧ