Хамскага горла ніколі не ўтхланіш. (К. Чорны. Лявон Бушмар) Ухадокаць дзеясл., зак. Закалоць. Учора напрамілуй прасіўся, каб адпусціла памагчы Галаску кабана ўхадокаць. (А. Савіцкі. Палын — зелле горкае) Параўн.: ухайдошыць — забіць, знішчыць (Юрчанка, 208); уходаць — забіць (Жыдовіч, II, 168); уходарыць — прывесці ў парадак, прыбраць заколанага кабана (Сцяцко, 167). Уцяць дзеясл., зак. Уціснуць. ...Калі [мядзведзь] учуў пранозлівы свіст і рэў... уцяў голаў у плечы і прыспешным крокам пайшоў, азіраючыся... (М. Лынькоў. Баян) Параўн.: сцяцца, сцяць — сціснуцца, сціснуць (БРС-62, 907). Учгур наз., м. Пояс. Рукі звяжам. На мой учгур. (А. Чарнышэвіч. Світанне) Параўн.: гачкур, учкур, вичкур, очкур — 1) шнурок, якім падцягваюць штаны, 2) мотуз, завязка для каўняра, сарочкі (Сакалоўская, 301). Ушалопацца дзеясл., зак. Пагардл. Закахацца (Жыдовіч, II, 169). ...Я ўжо і лейцамі гразіўся, і замуж хацеў за Невяроўшчыка аддаць, дык і ні блізка. Ушалопалася ў нашага парабка... (С. Грахоўскі. Рудабельская рэспубліка) Параўн.: ушалопаць — 1) раскумекаць, 2) убіць сабе ў галаву (БРС-62, 976). Уяда наз., аг. Надаедлівы чалавек. Ну і ўяда ехала з намі. Век такое не бачыў. (П. Пестрак. Уяда) Параўн.: уядлы — спрактыкаваны і нядобрасумленны працаўнік, які можа абманваць, абкрадаць, прысвойваць чужое дабро, але раскрыць яго цяжка ці не ўдаецца (Янкоўскі, I, 188). Ф Файны прым. Прыгожы, добры. «Файная баба!» — захапляўся Рысь, праводзячы Алеся з мястэчка. (Я. Брыль. Птушкі і гнёзды)