на і хрэніна — адно сцябло, адзін корань хрэну; чарнічъна — адна ягада чарніц; чъпчыньніна — куст і адна ягада шыпшыны; шпурагушъна — адзін куст, адна галінка спаржы; шчавіліна — адно сцябло, адзін лісток шчаўя; юргініна — адна кветка і адзін куст вяргіні; ягъдзіна — адна ягада; ядлёнчъна — адзін куст, адно сцябло ядлоўцу.
Матэрыял падаецца фанетычна, спрошчанай транскрыпцыяй. Рэдукаваны галосны сярэдняга пад'ёму задняга рада абазначаецца ў артыкуле літарай ъ.
Для вызначэння дакладнага літаратурнага адпаведніка назвы раслін былі выкарыстаны наступныя крыніцы: Беларуска-рускі слоўнік. М., 1962; Руска-беларускі слоўнік. М., 1953; А. И. Киселевский. Латино-русско-белорусский ботанический словарь. Минск, 1967; Беларуская Савецкая Энцыклапедыя, тт. I—XI. Мінск, 1969—1975; С. С. Станков, В. И. Талиев. Определитель высших растений европейской части СССР. М., 1949; Травянистые растения СССР, тт. 1—2. М., 1971; Лекарственные растения и их применение. Минск, 1974; Pflanzen und Tiere. Ein Naturführer. Leipzig—Jena—Berlin, 1971 і інш.
АГАТКА ж. Агатка. Гэтъі зёлкі завуцца агаткі.
АГРЭСТ м. Агрэст. Агрэст нейкі ў мяне дзікі, расьцець, а ягът нет.
АДУВАНЧЪК м. Адуванчык. Вун адуванчък, дмухні, дък увесь пушок атляціць.
АЖАВІНЫ мн. Ажыны. Ажавіны калючъі, лісьця зялёнъя, цёмнъя.
АЖАВІНЬНІК м. зборн. Ажыннік. Ня лесь у ажавіньнік, апколісься глатка [зусім, увесь].
АІР м. Аер. Нъдзярыці йдзіці, ръбяты, аіру лі сажълкі, пъ хаці пакідъім. На іры хлеп пяклі ўпярот — во пахнуў.
АЛЬВАС м. Альяс. Альвасъм пръкладзі дъ ранкі, кап скарэй гаілъся.
АРЛІК м. Уман. Арлік ат падрыву п'юць, ат уплавуў п'юць.
АСОТ м. Асот, бадзяк палявы. Ат асоту спасу нет у гародзі — як яго выкъръніць?
АСЪКА, АСАЧЫНА, АСЯНЧЫНА ж. Асака. Асакі на потсьціль нъкашу. Кап хоць якой асачыны нъкасіць. Нада хоць асянчыны аткасіць. Сяньнік асянчыный быў нъпіхнёны.
79 👁