Як ты да мяне па-людску, то і я да цябе па-чалавечы. Лушчык В.І., 1930 г.н., 2000. Альшаніца Квас. "Жонка ўсё хварэла, есьці ні варыла, хаты ні прыбірала — паміраць сабралася. А мужык плача, галосіць: "І якое табе даць рады, кап ты ачуняла?" — "Ведаяш, Сьцяпанко, стары дуб у Дзядох расьце, ідзі да яго, бо людзі кажуць, што ён гаворыць, якую раду даць хвораму". Пайшоў мужык, а яна другою дарогаю абагнала яго, улезла ў дупло дуба і чакая. Стаў Сьцяпан перад дубом ды пытаяцца: "Дубе, дубе, скажы, чым жонцы памагчы?" Дуб адказвая жаночым голасом: "Ні сьпі ўначы, а часьцей жонку варушы!" Так і зрабіў ён. Прачнуўся ранком, а ў хаце прыбрано, на стале — аладкі зь яечняю. І жонка здаровая, вясёлая. Глядзіць Сьцяпан на жонку і дзівіцца. А яна кажа: "Як ты да мяне па-люцку, то і я да цябе па-чалавечы" (з аповеду інф.). Ямо хлеб усякі: белы, чорны і ніякі. Рабчэня У.І., 1940 г.н., 2005. Заполле Кос. Так кажуць, калі не заўсёды хлеб бывае на стале. Ясна як цёмная ноч. Зайка А.Ф., 1948 г.н., 2013. Заполле Кос.