Старонка 730
◀ / 1324 ▶
мучыцца-чуся-чышся, несоверш.—страдать, мучиться. МГсл. У вагню душы іх мучацца. Кіт. 1306. Мае у пекле за тыя усе прычыны мучыцца... асьмідзесят тысячаў год мучыцца. Кіт. 4767, 9. Мукаю вялікаю мучацца. Тм. 9164, 13061. Ён бачыў, як прыкра было Васілю, як той часам мучыўся, бачыў і сам тож мучыўся. Дзьве Душы 164. мыгла-лы, ж.—очень мелкий дождь. Халопенічы, Лепле (Юхн.); А Мыгла мыгліць. Ар. мыглянець-нее, несоверш. — мыглець. Варняны Віл. мыглець, мыгліць—быть "мыгле", идти очень мелкому дожд-. Ар. На дварэ мыгліць. Ар. мыза-зы-зе, ж.—рыло, рожа, морда. Шсл. За гэткія словы дастанеш у мызу! Ст. Так і заехаў яму ў мызу, нічога ня кажучы. Ст. Ліс аблізуе зьверху гладышык, бо мыза ягоная ня лезе ў вузкое рыльца. І. Г-кі: Лемантар, 13. У месьце бывала да тысяча лявоў; ня раз, упіраючыся мызамі ў клетку, галасілі сваю тугу да пустыні. Тат.: Кво вадыс, 264. Прыцікаецца Рэўзала да чые каровы, памажа ёй мызу сьвежым лайном, і тая перастаець есьці. Тады йдуць да яго, каб памог; ён толькі памые мызу, і ўсі чары зьнікаюць. Волас ("Моладзь", 1951, Но. 23). Сабака сеў на масткох і паваўчаму завыў, уталопіўшы на Рамана сваю мызу. Сяднёў: Корзюк. мыйніца-цы-цы, ж.—рукомойник. Гсл.; Нсл. Падай мыйніцу пану. Нсл. мык І-ка, предл.-ку, м.—короткий звук мычания, выражающий удивление, предостережение. НК.: Игры, Но. 44. мык II, отглаг. частица—означает (быстрое, внезапное, С.) появление кого-л. Нсл. 295. Ён тут мык, а мы пад варотамі шмык. Послов. Нсл. Мык з за вугла. Тм. мык а мык—выражает частое хождение, движение, метание. Гсл. Мык а мык то ў хату, то з хаты. Гсл. мыка, мыкі, мыццы, ж., дет.—корова. Нсл. 295. Мыкі йдуць із поля. Нсл. Ня лезь, мыка збадзець. Нсл. мыкаць І-аю-аеш-ае, несоверш. 1. 1. мычать. Гсл.; Нсл. 295. Карова мыкаець. Нсл. 2. неразборчиво, невнятно говорить. Шсл. Пыкае, мыкае, — і нічога не разабраць. Ст. См. мікаць. мыкнуць-ну-неш-не, 1. однкрат. к мыкаць І, 1. Нсл. 295. Карова мыкнула. Нсл. 2. однкрат. к мыкаць II, 2,—буркнуть. Гсл. Нічога не сказаў, толькі мыкнуў. Нсл. 295. См. мікнуць. мыкаць II-аю-аеш-ае, несоверш., перех. —расчесывать гребнем "кудзелю", ле Гсл. У досьветкі мама мыкала мычкі, а потым прала іх. Гсл. мыкнуць І,—см. под мыкаць. мыкнуць II-ну-неш-не, однкрат.—мельком пробежать, показаться. Нсл. 295. Ён толькі мыкнуў. Нсл. мыкнуцца-нуся-нешся, однкрат.—мелькнуть, наскоро показаться. Нсл. 295. Ён толькі мыкнуўся тут, дый пабег. Нсл. мыла-ла, ср.—мыло. Уменьш. мылца-ца, предл.-цу, ср.—мыльце. мыла зьесьці—отойти ни с чем, с носом, разочарованно, Гсл. взять облизня. Гсл. Мыла зьеўшы паехаў—получил отказ. Нсл. 295. Мыла зьясі—ничего не получишь. Тм. Пайшоў як мыла зьеўшы—ушёл несолоно хлебавши. Ар. мыліца-цы, дат., предл.-цы, ж.—нога-деревяшка. Шсл. На мыліцы ходзе. Ст. У 1846 г. Шэйн адзержыў магчымасьць пры памозе мыліц хадзіць. Некрашэвіч (Полымя, 1926 г., Но. 6, стр. 117). Хведар вярнуў дамоў на мыліцах із шпіталю. В. Вольскі. Трухлявыя мыліцы выцягне кат з крывавых рук. Кавыль: Ростань, 36. Рыпаць мыліцы новае вайны. Кавыль: Думы, 39. Нейкі стары, на мыліцах, крыкнуў: "Не падыходзь да мосту Цэста!" Та: Кво вадыс, 289. мыліцца-люся-лішся, несоверш.—ошибаться. Нсл. 295. Мылішся, калі так думаеш. Нсл. Отгл. имя сущ. мыленьне-ня, предл.-ню—частые ошибки. Нсл. 295.; Гсл. Ты бяз мыленьня нічога ня зробіш. Нсл. мыляцца-яюся-яешся, многократ.—ошибаться многократно. Нсл. 295. У нэмазе (араб. малітве) мыляціся або мыляціся у пяцыцю караіл, нэмаз псуеш. Кіт. 84а14. Хто ня ўмее, той заўсёды мыляецца. Нсл. Отгл. имя сущ. мыляньне-ня, предл.-ню. Што пяеш у нэмазе мыляньням, нэмаз псуеш. Кіт. 84а15. Соверш. абмыліцца —ошибиться. Ар.; Нсл. 350; Гсл.; Ксл. Хіба бы перапяе добра, а неабмыліўся, такі можа нэмаз (араб., малітву) кланяцца. Кіт. 63а14. Абмыліўся ты; гэта не твая кабыла, а мая, свае гадоўлі. Нсл. Абмыліўся ды ня туды стаў. Тухінка Сян. (Ксл.). Соверш. прамыліцца — абмыліцца. Даруй, паночку, што я прамыліўся перад табою! Нсл. 526. мыляцца,—см. под мыліцца. мыльнік-іка, предл.-іку, зват.-іча, м.—рабочий, изготовляющий мыло; продуцент мыла. Сьпісаньне сяброў брацтва віленскага. мыльніца-цы-цы, ж. 1. плетенная "банька", нагоняемая на самый конец косовья и деревяной планочки, прикрывший пятку косы. Название происходит от того, что здесь всегда имеется осадок травяной жидкости, при спешном движении косы дающей зеленоватую пену, оттираемую каждый раз горстью травы, когда необходимо "лапаціць касу"; вследствие этого "мыльніца" иногда называется "кашалачкаю". НК.: Очерки, 399, Но. 791. 2. правая ручка сохи. Сакуны 27.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
82 👁
◀ / 1324 ▶