- каўнярцы-цоў(один каўнярэц)-цом, мн. ч., предл.-цох, м. — воротнички рукавов, манжеты. Наста вышыла сабе прыгожыя каўнярцы. Воўсішча Сян. (Ксл.). - каўнеравы, (Нсл.), каўняровы-вая-вае, 1. прилаг. к "каўнер", НК.: Очерки, 106. принадлежащий к воротнику. Нсл. 240. Каўнеравыя складкі. Нсл. 240. Каўнеравае сукно. Тм. 2. имеющий воротник("каўнер"). Каўняровая кашуля, каўняровыя порткі. НК.: Очерки, 106. - каўня-ні-ні, ж.—кофейня. - каўняровы,—см. под каўнеравы. - каўняроўка-ўкі-ўцы, ж.—рубаха с широким воротником. НК.: Очерки, 104. - каўшэнь-шня, предл.-шню, мн. ч.-шні-шнёў-шнём, мн. ч., предл.-шнёх, м.—удар кулаком в шею.. Дай яму каўшня. Нсл. 240. Ср. коўх. - каўшыць-шу-шыш—бить кулаком. За што ты яго каўшыш? Нсл. 240. Ср. коўш, каўхаць. - каўток-тка, предл.-тку, зват. коўтку, мн. ч., дат.-тком, мн. ч., предл.-тках, м 1. глоток пищи. Гсл. 2. скачавшийся комочек чего-л. плотного. Гсл. - каўтаць-яю-яеш-яе, несоверш.—глотать. ПНЗ. - каўтун-уна, предл.-унё, зват.-ўне, м. 1. колтун, болезнь волос. (Гсл.); Шсл. Убіўся ў галаву каўтун і рады ня даць. Ст. 2. насм.—сбившиеся волосы. Шсл. Рашчашы ты свае каўтуны! Ст. - каўтунаваты-тая-тае—подверженный "каўтуну". Гсл. - каўцюх-юха, предл.-юсё, зват.-юша, мн. ч., дат.-хом, мн. ч., предл.-хох, м.—комок испражнения(лошади, овцы), катышек грязи. Гсл. - кацап-апа-апу, зват.-апе, м.—ругат. слово: русский, великорос. Гсл. - Кацапшчына-ны, ж., бранное—Россия, Московия. Гсл. - кацэль—сумка. Косіч 75. - кацелка-лкі-лцы, ж. 1. кружок, который катают, Гсл. диск для катания при игре "качаньне кацелкі". Дзяцюкі качаюць кацёлку. Ар. 2. грузоподъемное устройство в виде вращающегося на оси колеса с желобом, через которое переканута цепь, канат и т. п., блок. Ніты ў кроснах вісяць на кацелках. Міх. - кацёлкі, -лак, мн. ч.—подсолнечник. Растсл.; ПНЗ. Ср. кацелка. - кацельнік-іка, предл.-іку, зват.-іча, м.—игрок при игре "качаньне кацелкі". Войш. - кацянё,—см. под кот. - кацяніць, кацёніш-не, соверш., перех.—окотиться. Котка кацяніла трое. Нсл. 249. - кацяніцца, кацёніцца, несоверш.—котиться. Ар. Котка каценіцца, кацянілася. Нсл. 250. Раскажа, як кацянілася котка. ЗСД. 57. - кацячы-чая-чае, прилаг. к кот—кошачий. Ар. См. кацíны. Ср. дзіцячы, пялячы, парасячы, ягнячы. - кацік-ка, предл.-ку, мн. ч. кацікі-коў-комкі-камі-кох, м.—яйцо, которое хорошо катится. Спаская Сір. (Ксл.). - кацíны-ная-нае—кошачий. МГсл. См. кацячы. - каціць, коціш-коце, несоверш., перех. 1. двигать какой-л. округлый предмет в одном направлении, заставляя его вращаться; катить. Каціць кола. Ар. Гаспадар коце цэбар да хлява. Ар. Секачы кацілі бёрны да вазоў. Ар. Каціце бярвіно. Нсл. 250. Соверш. пакаціць, пакачу, пакоціце, перех.—покатить. Ар.; Шсл. Пакаціў кацёлку. Ст. 2. гнать ветром(по земле, С.). Кляновы лісточак, куды цябе вецер коціць? Ці ў луг на далінку, ці назад над клянінку? Из песни, Нсл. 3. соверш.—рождать, свойственно овце. Авечка каціла пару ягнят. Семянцова Беш. (Ксл.). Авечкі коцяць двое. Нсл. - каціцца, качуся, коцішся, несоверш. 1. двигаться в каком-л. одном направлении, вращаясь (о чем-л. округлом или шаровидном); катиться. Шсл. Бярвеньне коціцца далоў; падлажыць трэба, каб не скацілася. Нсл. 250. Яйцо борзда коціцца з латака. Ар. Кацілася, кацілася калодачка зь печы, стукнула, грукнула Вінцулю ў плечы. Из обрядной песни, Віл. Соверш. адкаціцца, а) откатиться. б) (перен.)—умереть. Адкаціўся ад нас яблычак адкотны, сынок ненаглядны, дзетка мілы памер. Дсл. 2. передвигаться в пространстве(о светилах). 3. о слезах. Сьлёзы самы коцяцца, гледзячы на яе муку. Нсл. 250. Сьліза за сьлізою кацілася з аччу. Ар. Знаць табе, Настулька, замуж хочацца, што ў цябе сьлёзанька ня коціцца. Из свад. песни, Нсл. 250. 4. ягниться. Ар.; Нсл. 250; Гсл. Наша авечка кацілася. Каралі Куз. (Ксл.). Соверш. акаціцца—объягниться. Шсл.; Ар. Акацілася наша адна авечка. Ст. закаціцца, соверш. к каціцца в 1-ом и 2-ом см. Соненька-каласок, закаціся за лясок. Соненька нізенька, нам да хаткі блізенька. Из песни пастухов, Ар. пакаціцца, 1. соверш. к каціцца в 1-ом см. Пакаціўся клубочак. Ст. Як казана, ногі ня пайдуць, дык бокам пакоцішся. Марціновіч(Беларус, Но. 159) 2. соверш. к каціцца в 2-ом см. На небе сьвецяць зоркі....Адна зь іх замігае, другая пакоціцца і дзесь шчэзьне ў нябёсным прасьцягу. Гурла("Наша Ніва", 1911