Як пачуў, і ногі мае зьвялі. Нсл. Соверш. прывяць—немного провянуть. НК: Очерки, Но. 101.
вячорашні-няя-няе, —вчерашне-вечерний, Нсл. 50. бывший вчера вечером. Гсл. Вячорашнія госьці. Нсл.
Вячорка-ркі-рцы, ж.—Вечерняя звезда. Красьневіч у "Крывічу", 1926 г., Но. 1—11, 112. См. Мілавіца.
вячорка-ркі-рцы, ж.—вечеринка. Ксл. У тую нядзелю будзе вячорка. Учанавічы Віц. (Ксл.).
вячоркі-рак(-ркаў), единств. ч. нет.—посиделки, Шсл.; ПНЗ.; Уселюб Н. (Демид.: Веров. 108) собрание молодежи по вечерам, Гсл. вечеринка иолодежи для какой-л. совместной работы и развлечения. Ар. На вячоркі зьберлася шмат дзевак. Ст. Андрэй любіў прыходзіць да Іванавага бацькі на вячоркі. Кулакоўскі: Дабраселцы.
вячэра-ры-ры, ж.—ужин. НК: Очерки, 58; Ар.; МГсл.; Шсл.; Санікі Беш. (Ксл.); Растсл.: Смоленск 150. На комінку варыцца вячэра. Ст.
вячэраць-аю-аеш-ае—ужинать. Ар.; ПНЗ; Шсл.; Нсл.; Гсл.; Рудня Аз. (Ксл.). Не вячэраўшы, ня сьпіцца. Нсл. Ужо наша чэлядзь захацела вячэраць. Нсл. Пара ўжо вячэраць. Ст. Не вячэраўшы ляглі спаць. Ст. Соверш. павячэраць—поужинать. Ар.; Шсл.; Нсл.; Мішкава Куз. (Ксл.). Не сварыся, мамачка, зы мною, сядзем, павячэраем з табою. Нсл. Павячэраем ды адразу спаць паляжам. Ст. Павячэраўшы прыду к вам. Ст. Соверш. давячэраць—доужинать. Шсл. Пастой, трэба давячэраць. Ст.
вячэрнікі-каў[ один вячэрнік]—гости невесты, едущие к жениху, вечерний поезд гостей невесты. Ксл. Вячэрнікі ехалі й гойкалі. Асіпаўка Беш. (Ксл.).
Вячэрніца-цы-цы, ж.—вечерняя звезда, Венера. Ксл. Вячэрніца ўжо паказалася на небе. Вейна Сян. (Ксл.).
вячэрны-ная-нае—вечерний. Севершч. (Косіч 77).
вячніна-ны-не, ж. 1.—всякая недвижимая собственность. НК: Под. пос., Но. 44. Уменьш. вячнінка-нкі-нцы. НК: Под. пос., Но. 44.
2. недвижимое имущество, вечное владение. Вячніну прадаў і зьнік. Пустыр Сір. (Ксл.). См. лежачая маемасьць( под маемасьцьь).
3. долговечность. Ксл. Гэты дом — вячніна. Гарадок (Ксл.).
4. вячнінка-нкі-нцы, уменьш. к вячніна 1, 2. У лезьці ў сваю вячнінку—унаследовать недвижимость. НК: П. 151.
віхор-хра, предл.-хру, зват. віхру; мн. ч.-хры-хроў-ром, мн. ч., предл.-рох, м. 1.—вихрь. Гсл.; Ар.; Бабінічы Віц. (Ксл.); Пск. (Иеропольский). Бараніў хату ад восенскіх віхроў. Шакун: Сьлед, II.
2. чуб. Ар.; Гіл. У Макара на галаве віхор. Белае Пух. (Шсл.).
віханьне-ня-ню, отгл. имя сущ. к віхаць, віхацца—колебание, (Гсл.) шатание. Нсл. 59. Віханьне зуба. Нсл.
віхаць-аю-аеш-ае; повел.-ай-айма, несоверш. 1. кивать, давая знать. Нсл. 59. Віхаць палкаю, рукою. Нсл.
2. перен.—уклоняться от цели с намерением, бросаться в сторону. Нсл. 59. Куды ты віхаешся? Нсл.
3. перех.—шатать, колебать. Нсл. 59. Віхаць шулу, звон. Нсл.
віхнуць-ну-неш-нець-нем-ніце, однкр. к віхаць, 1, 3. Нсл. 59. Віхнуць галавою. Нсл. Віхнуць зуб. Нсл. Соверш. зьвіхнуць-ну-нёш-нёць-нём-ніцё, соверш., перех. 1. вывихнуть член тела. Шсл.; Гсл.; Ар.; Ксл. Зьвіхнуў я сабе сядні ножаньку. Сьліжыкі Куз. (Ксл.). Зьвіхнуў нагу. Ар. Зьвіхнуў руку. Ст.
2. уклониться в сторону. Нсл. 59. Гаварыў адно, а цяпер зьвіхнуў. Нсл.
завіхаць—замахать чем. Нсл. 162, соверш. к віхаць 1, 2, 3. Завіхаць палкаю, дубцом. Нсл.
завіхнуць, однкр. к завіхаць—замахнуться. Завіхнуў судзіною, але ня выцяў. Нсл. 162.
віхацца-аюся-аешся, несоверш., возвр. 1. колебаться, (Гсл.) шататься, дремля. Нсл. 59. Досіць табе віхацца, ляж валей спаць. Нсл. Соверш. віхнуцца-нуся-нёшся-нёцца-нёмся-ніцёся. Нсл. 59. Глядзі, дзяцё віхаецца, калі б ня віхнулася ды ня клюкнулася носам аб стол. Нсл. Соверш. абвіхнуцца—оступиться. Ножанька абвіхнулася. Дсл.
2. работать стоя, с частым нагибанием, как то: молотить, дрова рубить и проч. Нсл. 59. Ня борзда ты віхаешся. Нсл. Соверш. навіхацца, Нсл. 59. наработаться таким образом. Навіхаўся за дзень. Нсл.
3. ходить, двигаться. Нсл. 59. Тата яшчэ віхаецца патроху. Нсл.
4. перен.—сомневаться, быть нерешительным. Нсл. 59. Тут няма чаго віхацца, садзіся й едзь. Нсл.
завіхацца-аюся-аешся, 1. соверш.,—начать "віхацца", заколебаться. Нсл. 162. Завіхаліся дзервы. Нсл.
2. перен., несоверш.—стараться, усердствовать вработе(в каком-л. деле, С.) Шсл.; Ар.; Гсл., хлопотать. Робе, завіхаецца, аж пот ільлецца. Ст. Пад сьмех спарней ідзе работа, шчырэй завіхаюцца рукі. ЗСД 139. Завіхаецца, як поп у талаццэ. Послов. Рапан. 119. Завіхаецца, як цыган на кірмашу. Вост. (Даль). Міхалка дачку завіхаецца аддаваць. Войш. Отгл. имя сущ. завіханьне-ня, предл.-ню. 1. усердное исполнение чего-л. Мужчыны падсьміхаліся з бабаў з драбнога іхнага, няспорнага завіханьня. ЗСД 146. Соверш. завіхнуцца-нуся-нешся-нёцца-нёмся-ніцёся, 1. старательно намериться ударить, Шсл. замахнуться. Нсл. 162. Ня ёмка завіхнуўся рукою. Нсл. Ужо й завіхнуўся, за малым ня выцяў. Ст.
81 👁