блізкага чалавека, даведацца пра яго здароўе. Мо дзе хвора ляжыць твая Гануля — і ні адвёдаяш. От таварышка! Пл. АДВЕДКІ (адвёткі), -аў толькі мн. Водведы, адведзіны. У адвёткі пайшла да Агаты. Яр. АДГАДЗІЦЦА, джусё, -дзісься зак. Адпомсціць, не дараваць. Век ні дарую１. Адгаджусё, хоць праз гот ці два. Гр. АДГАКАЦЬ, -аю, -аяш зак. непаш. 1. Прайсці (многа). За дзень мы гунь колькі адгакалі вёрст. Ал. 2. Зрабіць, паставіць (дом). От адгакаў хату, як палац! Ст. С. АДГАНУЦЬ, -ну, -неш зак. Адгадаць. Я табе яг загану загатку — нігды ні адганеш. Гр. АДДАДУРЫЦЬ, -у, -ыш зак. зняважл. Адставіць. Аддадурыў азадак — і ні туды ні сюды, ні прайсьці ў сутачках. Вальк. АДДАЛЕК. 1. прысл. Воддаль. Кр. 2. прыназ. (з родным склонам). Воддаль. Аддалёк лесу ні байіцца, а як пры лесі — нігды ні застанецца адзін. Гр. АДДУБАСІЦЬ, -ашу, -асіш зак. Адлупцаваць. Німа рады з гэтым хлопцам. Але як аддубасіла — трохі паслухмяняйшы стаў. Вар. АДЖЫМАЦЬ, -аю, -аяш незак. Мыць бялізну. Хай аджымая плацё, а я пайду лубін ламаць. Кр. АДЗІНАКАВЫ прым. Аднолькавы. Даўг. АДЗ'ІЯДЛА (адзіядло), -аў н. Коўдра, часцей ватовая. Пад адзіядлам, і то халадно ў нашуй хаці. Дзяр. АДКАПЫЛІЦЬ, -ю, -іш зак. Адставіць (губу), закапыліць. Як што ні па яго, так і адкапыліць лупу — злуе. Гр. АДКАЧАЦЬ (аткачаць), -аю, -аяш зак. Ад-