Віны, аў, мн. — пики—масть карт. Мае будуць віны, а твае хай бубны. В. Старына.
Вінкель, я, м. (польск. winkiel з ням. Winkel)—столярный наугольник. Атрысавоў пад вінькяль, як трэба атрэзаць. В. Старына.
Вінен, скар. прм.—должен. Ашчэ троха вінян людзям. В. Старына.
Вір, у, м.—водоворот. Папоў у самы вір, дык чуць ня ўтапіўся. В. Старына.
Вірлаты, прм.—пучеглазый. Чорт ты вірлаты, чаго ты лезяш ка мне! В. Старына.
Вірлатая яешня—яичница, сжаренная из цельно-выпущенных на скввороду яиц. Гаспадыня падала вірлатаю яешню. В. Старына.
Вірок, вірка, м.— приспособление в виде трубки для свивания ниток веретена на клубок. Баба ўе ніткі на вірок. В. Старына.
Вісельнік, а, м.—висельник. Ета ня хлопяц, а вісяльнік. В. Старына.
Віславухі, прм.—с отвислыми, большими ушами. Купіў нейкаю шапку віславухаю. Жабуцька ты віславухая! В. Старына.
Вісока, прс.=літ. высока. Вот вісока журавэ ляцяць! В. Старына.
Вісокі, прм.—высокий. Вісокі парог, аж нельга пяраступіць. В. Старына.
Вітацца, дзс.—здороваться. С кім ты там вітоўся? В. Старына.
Вітуха, і, ж.—приспособление для свивания ниток. Ніткі зьвілі на вітуху, В. Рудзенск, Сьміл. р.
Вітушка, і, ж.—веревочка, которой привязывается лапоть к ноге. Абуў лапці з вітушкамі. В. Старына. (Пр. Абора),
Вітушнік, а, ж.—насм.,—человек, ходящий в лаптях с „вітушкамі“. Ах ты вітушнік! За вітушніка замуж ня пайду. В. Старына.
Віхар, віхру, м.—вихрь. Вот усхадзіўся віхар! В. Старына.
Віхор, віхра, м.—чуб. У Макара на галаве віхор. В. Белае, Пух. р.
Віць, дзс.—вить. Час во ё, дык бяры ды ві важкё. Хуччэй віма путы ды павядом коні. Віця з мае пянькі. В. Старына.
Вішар, ў, м.—сено, скошенное по льду. Накасілі шмат вішару. С. Амельна, Пух. р.
Вішняк, ў, м.—вишневый лист. Ў вагуркё трэба палажыць вішняку. В. Старына.
Вішчаць, дзс.—визжать; голосить плача. Даволяй табе ўжо вішчаць. Нейдзя, мусіць, парасё вішчыць. В. Старына.
Во, выкл.—вот. Во які ты скупы, пачакай-жа? В. Старына.
Воб, прыйм.—гл. Аб. Кінаў міску вобзямлю. В. Старына.
Вобад, а, м.—обод. Трэба нацягнуць вобад (знач. оковать обод шиною) В. Старына.
Вобліваk, а, м.—яйцо с тонкой скорлупой. Курыца зьнесла вобліваk. В. Старына.
Вобмаль, прс.—в обрез, довольно мало. Корму сяголята вобмаль. В. Старына.
Вобмарак, у, м.—обморок. Схваціў вобмарак. Каб цібе, вобмарак вадзіў, як ты міне водзіш! В. Старына.
Вобмяшка, і, ж.—мелкая мякина, перемешенная с вареным картофелем, мукой и залитая теплой водой. Карова есьць вобмяшку. В. Старына.
Вобраз, а, м.—икона. На сьцяне вісіць вобраз. В. Старына.
Вобру(ы)ць, і, ж.—гл. Аброць. Вазьмі вобруць ды зьбегай па каня. В. Крамяні, Пух. р. Надзень каню сырымятнаю вобрыць. В. Старына.
Вова, ы, ж. (дзіцячае)—волк. Ня плач, ато вова йзесьць! В. Старына.
Вогнік, у, м.—простудные прыщи около губ,—огневица. К хлапцу прыкінуўся вогнік. В. Старына.
Вогнішча, а, н.—пожарище. На вогнішчы асталіся адны галавешкі. В. Вострава, Сьміл. р.
81 👁