Веньдзіць, дзс. (прм. венджаны)— коптить. Трэба веньдзіць сьцягнякё. Веньдзяцца каўбасы. Ета шынка венджаная. В. Старына. Веньцер, а, м. — сетка для ловли рыбы, натянутая на обручи. Паставіў тры вяньцяры, але рыбы ня ўлезла ніяк. С. Амельна, Пух. р. Вепер, вёпра, м. (пам. вепрык) — кабан. Закалолі вепра. Па дварэ ходзіць вепяр. Сыты наш вепрык. В. Запярыньне, Пух. р. Вера, ы, ж. — 1) вероисповедание. Пярайшоў у турэцкаю веру.—2) доверие. Ніхто веры ня йме яму. В. Старына. Верабей, б'я, м. (мн. вераб'е)— воробей. Вераб'е паелі ўсе каноплі. В. Старына. Верабейка, і, м. верабейчык, а, м.—воробышек. На вішні шчабеча вярабейка. В. Старына. З гнязда пабралі вярабейчыкаў. В. Старына. Вераб'ішча, а, м.—презр.,—воробей. Вяраб'ішча дурнішча. В. Старына. Верад, у, м.—веред. На шчацэ сеў верад. В. Старына. Верас, у, м.—вереск (Calluna Salisb). Каровы хадзілі па верасу, дык нічога ня наеліся. В. Старына. Верацёльніца, ы, ж.—длинный речной червяк, употребляемый для ловли рыбы. Хадзілі капаць вярацёльніцы, каб лавіць рыбу. С. Дукора, Сьміл. р. Верацяно, а, н. — веретено. Німа вярацяна, чым прасьці. В. Старына. Дзед вытачыў віраціяно. В. Дукоршчына, Сьміл. р. Верашчака, і, ж. — кусочки мяса и сала, сготовленные с мукой в виде колотуши. Гасьцей частавалі вярашчакаю. В. Старына. Верашчэць, дзс.—верещать. Ўзноў пачоў вярашчэць. Чаго ты там вярашчыш! В. Старына. Верзьці, дзс.—говорить чепуху, что попало. Слухай ты яго, што ён табе вярзе. В. Старына. Верзьціся, дзс. безас. — грезиться. Усю ноч верзлася пра нябошчыцу матку. В. Старына. Верх, у, м.—1) верх, вершина. Палез аж на верх дзерава.—2) перевес. Хоча, каб яго быў верх. —3) излишек. Насыпаў жыта шаснастку з вярхом. В. Старына. Верхавіна, ы, ж. — верхняя часть ствола, приблизит. от половины его. З етага пня будзя добрая вярхавіна. І ету вярхавіну можна класьці ў сьцяну. В. Старына. Верхаводзіць, дзс. — руководить, заправлять. Адзін хоча ўсімі вярхаводзіць. В. Старына. Верхаводка, і, ж. — вода по льду. Ужо пашла вярхаводка. В. Старына. Верхалаз, а, м.—слово применяется к мальчику, лазающему по деревьям, с оттенком ругани и насмешки. Што ета с цібе будзя, вярхалаз ты? В. Старына. Верхаўё, я, н. зб. — 1) сено с вершины стога; обыкнов. бывает почерневшим от дождя. Я добра падзяліў сена: у саўхоз аддаў усё вярхаўё. С. Амельна, Пух. р.— 2) вершины деревьев. Нацярабіў вазоў вярхаўя на дрова. В. Старына. Верч, а, м. — сверток лык. Узяў вярчы са два палосься. С. Навасёлкі, Пух. р. Весела, прс.—весело. Стала весяла. В. Старына. Веселата, ы, ж.—веселое состояние. Уся вясялата прапала ў яго. В. Старына. Веснавы, прм.—весенний. Вяснавое ворыва ўжо кончылася. В. Старына. Весьніцы, ніц, мн.—ворота из перекладинок. Паламаліся нашы весьніцы. В. Крамяні, Пух. р. Весьці, -ціся, дзс.—вести, вестись. Пара коні весьці пасьціць. Куды ты вядзесься с канём? В. Старына. Весялун, а, м.—весельчак. Ну й вясялун еты Мікіта! В. Старына. Ветрана, прс.—ветренно. На дварэ ветрана. В. Старына. Ветрык, а, м. — ветерок. Такі-ж сягоньня цёплы ветрык! В. Старына.